Casanova Killer Step 11
posted on 24 Dec 2009 22:51 by boradori in CasanovaKiller
Title :: Casanova Killer
Step :: eleven
Author :: Boradori
Cast :: KyuMin
ll Casanova Killer ll
Step by Step..
[11]
"สิ่งที่ผมทำให้พี่ ความรู้สึกของผม ความรักครั้งนี้ มันเป็นเรื่องจริงนะครับ"
"รักครั้งนี้ของผม เป็นความจริงนะครับ.."
เหตุการณ์เมื่อคืน ทำให้คยูฮยอนนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง คยูฮยอนคิดเรื่องนี้ตั้งแต่ อีซองมิน เดินหนีคยูฮยอนเข้าบ้าน คยูฮยอนบอกความรู้สึกไปหมด พูดไปหมด การที่เป็นคนคิดอยากจะทำอะไร แล้วทำออกมาของคยูฮยอน ก็ทำให้คยูฮยอนพอจะมองออกว่า สิ่งที่คยูฮยอนพูดและความรู้สึกทั้งหมดของคยูฮยอนนั้นกำลังทำให้อีซองมินลำบากใจ
คยูฮยอนกระพริบตามองเพดานที่ทอดยาวและขยับตัว ตื่นมาตอนเช้า ความคิดของคยูฮยอนก็ยังพุ่งตรงไปที่เรื่องของอีซองมิน คยูฮยอนเคยคิดว่า รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ การเป็นตัวของคยูฮยอนเอง การกระทำที่แสดงออกมาจากความรู้สึกข้างใน การคอยเข้าหาหรือได้อยู่ใกล้อีซองมิน การทำให้ชัดเจนถึงความรู้สึกลึกๆ ของคยูฮยอนจะทำให้อีซองมินใจอ่อนเข้าสักวัน แต่ยิ่งทำแล้วเห็นความลำบากใจ มากขึ้น มากขึ้น ของอีซองมิน โดยเฉพาะเมื่อคืนนั้น คยูฮยอนก็เริ่มที่จะไม่แน่ใจ
"โว้ยย คิดไปก็เท่านั้น" คยูฮยอนสะบัดศีรษะตัวเองแรงๆ แล้วก็ลุกขึ้นยืน การคิดจับจดอยู่คนเดียวมันไม่มีอะไรดีขึ้น เห็นได้จากภาพที่สะท้อนอยู่หลังกระจก คือ ผมเพ้าที่ไม่ได้เซตเป็นทรง คิ้วที่ขมวดมุ่น และริมฝีปากที่เมมตัวเข้าหากันแล้ว ทุกอย่างกอปรไปในทางติดลบ ร่างสูงถอนหายใจยาว ให้กับสารรูปที่เริ่มจะดูไม่ได้ขึ้นทุกที
ทางแก้ที่พอจะนึกออกบ้าง ก็คือ หยิบผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่น การทำให้ร่างกายของตัวเองปลอดโปร่ง จะทำให้จิตใจชุ่มฉ่ำ ไอ้ความคิดร้อนๆ ก็ต้องดับด้วยสายน้ำเย็นๆนี้หล่ะ
อาบน้ำและแต่งตัวอยู่ราวๆยี่สิบนาทีก็ได้ฤกษ์ออกไปพบกับสังคม คยูฮยอนคงใช้เวลาในห้องน้ำและแต่งตัวนานเกินไป เพราะเมื่อลงมาข้างล่าง ก็พบว่า มาดาม และปะป๋า อยู่ตรงโต๊ะอาหารเช้าพร้อมหน้า เว้นที่ว่างขาดแค่คยูฮยอนคนเดียว มาดามโจวบอกให้คยูฮยอนนั่งลงข้างๆอีซองมิน แต่คยูฮยอนเดินเวียนไปนั่งข้างคุณป๋า
"ผมกินแล้วนะครับ"ร่างสูงนั่งแล้วก็ไม่พูดจาพาชีกับใคร คยูฮยอนนั่งกินอาหารเช้าเงียบๆ จนกระทั่ง มาดามโจวทักคนที่นั่งอยู่ข้างๆคยูฮยอน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงมีเรื่องคุยเกิดขึ้นบ้าง
"อิ่มแล้วหรือจ๊ะ หนูซองมิน"
"ครับ"
"ทำไมทานน้อยจังหล่ะจ๊ะ"
"ผมไม่ค่อยหิวอ่ะครับ"
"ไม่หิวก็ต้องทานเอาไว้ให้อิ่มท้องนะ ท้องจะได้ไม่ว่าง....คยูฮยอนนี่ก็... ลูกดูแลแขกของแม่ยังไง แขกของแม่ไม่ค่อยอยากอาหารเลย "แม่ลอบมองหน้าคยูฮยอน แล้วติง ร่างสูงมองคนนั่งตรงกันข้าม เหลือบพอเป็นพิธี แม้ว่าจะเคยคิดอยากมีกระเพาะเดียวกับอีซองมิน อยากใช้หัวใจ ปอด ม้ามร่วมกัน แต่ตอนนี้ เรายังใช้อวัยวะแยกกันอยู่ คยูฮยอนจะไปรู้ได้อย่างไร
"ไม่ทราบสิครับ พี่ซองมินอาจไม่อยากอาหารที่นี่ อาจถูกปากที่อื่น แม่อย่าบังคับพี่ซองมินเลยครับ ถ้าพี่ซองมินอิ่มแล้ว ฝืนใจไปก็คงไม่มีประโยชน์"
มาดามโจวทำคิ้วขมวดมุ่นให้กับความผิดปกติที่รับรู้ได้จากสัญชาตญาณ หญิงวัยกลางคน เลื่อนมือมาตักแฮมให้ลูกชายอย่างเอาใจ
"คยูฮยอนนี่ เลื่อนจานมาสิ แม่ตักแฮมให้ "
"พอแล้วครับ"
"แต่โปรตีนมันมีประโยชน์ต่อสมองนะ"
"หนูซองมิน ไม่ต้องหรอกจ๊ะ ตั้งไว้แบบนั้น ให้แม่บ้านทำ" คุณนายใหญ่ของบ้านวางแฮมลงจานคนเป็นลูก อีกมือรีบโบกห้ามเมื่อเห็นว่าคนอิ่มแล้ว เตรียมจะเก็บพวกจานชามส่วนที่พร่องด้วยอาหารแล้ว เข้าไปล้างในครัวก่อนหนึ่งรอบ
"ไม่เป็นไรครับ ให้ผมทำเถอะครับ "
"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ วางไว้เดี๋ยวแม่บ้านเค้าจัดการเอง นะ.."
"ให้พี่ซองมินทำเถอะครับแม่ เค้าอยากทำอะไรก็ให้เค้าทำ" คยูฮยอนเน้นคำหลังอย่างจงใจ แว่บนึงที่สบตากับดวงตากลมโต แต่คยูฮยอนมองเมินไปทำเป็นไม่เห็น ร่างเล็กสูดลมหายใจลึก อีซองมินรวบจานวางซ้อนๆกันต่อ จนหมด แล้วจึงโค้งตัวลง มาดามโจวอยากจะห้ามอีกแต่ก็ไม่อยากที่จะขัดใจ ได้แต่เปรยบอกด้วยความชื่นชมอีซองมิน
"หนูซองมิน น่ารักจริงๆ ใช่มั้ยค่ะ คุณ" ผู้เป็นคุณผู้ชายของบ้านลดระดับความสูงของหนังสือพิมพ์ลง
"ถามลูกรักคุณดูสิ"
"ใช่มั้ยจ๊ะ คยูฮยอนนี่?" คนถูกถามเงยหน้าหลังจากโดนเรียกอยู่สองครั้ง คยูฮยอนทำหน้าอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจ
"ผมไม่ทราบครับ ว่าจะน่ารักเท่าที่แม่คิดว่าน่ารักหรือเปล่า" ประมุขของบ้านทั้งสองคน ลองมองหน้ากัน ความผิดปกติก่อตัวเป็นอาณาเขต แผ่รัศมีมากเกินไป ก่อนที่จัดการยากในขั้นหลัง คุณป๋าส่งซิกหนึ่งครั้ง ให้มาดามโจวเป็นผู้เข้าไปหาต้นสายปลายเหตุและจัดการ
"ทำไมลูกดูเงียบๆ"
"......."
"ปกติถ้าเป็นเรื่องหนูซองมิน ไม่ต้องเมาลูกก็ออกไปเต้น รื่นเริงได้แล้วนะ"
"......."
"นี่ลูกถูกผีเข้าหรือคะ?"
"........"
"ผีอะไรบอกแม่สิ แม่จะไปขอน้ำมนต์มาพรมให้ "
"......" ชะงักนิ่ง...คนถูกถามที่มือยังถือมีดถือมันค้างไว้เหมือนกับ ริมฝีปากที่หยุดการเคี้ยวอาหารชั่วคราว คยูฮยอนไม่ได้กลัวน้ำมนต์ที่แม่ขู่ แต่คำพูดของแม่ ฉุดให้คยูฮยอนหยุดคิดอย่างไตร่ตรอง
"ว่าไงจ๊ะ ตกลงลูกเป็นอะไร?"คยูฮยอนกลบเกลื่อนโดยการก้มหน้าลง จะให้บอกแม่ว่าคยูฮยอนเป็นอะไร มันก็บอกไม่ถูก ไอ้ความรู้สึกตอนนี้มันสับสนปนเปไปหมด นี่เค้าโกรธอีซองมิน โกรธเหรอ โกรธเรื่องอะไร คยูฮยอนก็ตอบไม่ได้ รู้แค่ว่าไอ้ความรู้สึกอยากอยู่เงียบๆมันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนนี้ ที่อีซองมินทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกของตน คยูฮยอนน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวข่ายหัวใจของอีซองมิน หรือสั่งให้อีซองมินรับความรู้สึกของตนไปพิจารณา ถ้าอีซองมินไม่เคยต้องการมัน
"เอ่อ...แซนวิส ปูอัดไข่กุ้ง วันนี้อร่อยจังครับ แม่ทำหรือครับ อร่อยมากๆ ผมให้ยี่สิบดาวเลย" เพราะไม่อยากให้ใครรู้ปัญหาที่กำลังขบคิด คยูฮยอนจึงเปลี่ยนเรื่องใหม่ด้วยการชวนคุย เรื่องใหม่ที่คุยกัน เรียกรอยยิ้มจากคุณนายโจวได้ราวกับมีไม้วิเศษ หญิงวัยกลางคน แตะตรงหลังมือลูกชาย
"คยูฮยอนนี่ ตาถึงนะ แม่เพิ่งเปลี่ยนแม่ครัว"
"จริงหรือครับ อ้าว..... คุณป้า แชรี ลาออกแล้วหรือครับ ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"......" ทุกคนยิ้มอย่างมีเลศนัย คยูฮยอนมองหน้ามาดาม ยิ่งสบตาคุณป๋าก็เห็นว่า คุณป๋าลดหนังสือพิมพ์ลง แล้วก็อมยิ้มให้กับคยูฮยอน สายตาของทั้งสองคน เบี่ยงจากคยูฮยอนพุ่งตรงไปที่อีซองมิน ซี่งเดินออกจากห้องครัวมาพอดี คยูฮยอนเริ่มที่จะงง ดีที่ว่า มาดามพูดออกมาให้คยูฮยอนเข้าใจมากขึ้นเสียก่อน
"ป้าแชรีไม่ได้ลาออกหรอก แต่วันนี้หนูซองมินเค้าตื่นตั้งแต่เช้า มาทำแซนวิชให้ลูกน่ะ "
"....."
"แล้วก็ยังทำ ข้าวกล่อง ไปให้ลูกทานที่มหาวิทยาลัย เที่ยงนี้ด้วยนะ ของโปรดคยูฮยอนนี่ของแม่ทั้งนั้นด้วย เมื่อวาน แม่บอกเค้าว่าคยูฮยอนนี่ไม่ทานข้าวเที่ยงที่มหาลัย เพราะมันไม่ค่อยอร่อย วันนี้หนูซองมินเค้าเลยเข้าครัวทำให้คยูฮยอนนี่ทานด้วยตัวเองเลย"
แม่พูดยาว ยาวเกินไปแล้ว ถ้าแม่กำลังเห็นว่าพี่ซองมินเค้ายื่นข้าวกล่อง และยืนมองหน้าผมเพื่อที่จะพูดอะไรด้วย แม่ก็อย่าแย่งซีนสิครับ บางที พี่ซองมิน เค้าอาจจะอยากง้อผมเรื่องเมื่อคืนก็ได้ เค้าอาจกำลัง จะนั่งคิดว่า ทำไม่ดีกับผมทางสายตาไว้ เรื่องที่แม่พูด บางทีพี่ซองมินอาจจะอยากพูดมันออกมาด้วยตัวเอง
คยูฮยอนจ๊ะ พี่ทำข้าวกล่องให้เช้านี้ด้วยความรู้สึกผิด พี่รู้แล้วที่คยูฮยอนบอกว่าจริงใจ กับพี่ และพี่เองก็................
"นี่ข้าวกล่อง เที่ยงนี้ นะ " ไปไกลแล้ว โจวคยูฮยอนกลับมา กลับมา ร่างสูงมารู้ตัวอีกทีก็เมื่ออีซองมินยัดข้าวกล้องใส่ในเป้ซึ่งอยู่ตรงหลังของตน ดวงตาดำขลับมองดวงตากลมโตจนเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่พออีซองมินเงยหน้าขึ้นมอง คยูฮยอนก็แทบอยากจะกัดริมฝีปากตนเอง
นี่เค้ายิ้มให้อีซองมินแล้ว ? คยูฮยอนทำเมินอีซองมินได้กี่นาทีกัน เมื่อถูกทำดีเข้าหน่อย จิตใจที่แทบจะถลาไปให้ มันก็ผูกโบว์ตัวเองประเคนถวายใส่อีซองมินอย่างเดิม
รักเค้า แคร์เค้ามากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แย่แล้ว อยู่ในภาวะแย่แล้วนะ โจวคยูฮยอน
"โว้ยยยย"รอยจั้มแดงอวดตัวบนผิวสีขาวเมื่อคยูฮยอนเผลอไปจับถ้วย ด้วยความลืมว่าถ้วยน้ำชามันยังร้อน แต่ที่คยูฮยอนต้องเพ็งตา มองย้ำๆก็คือมือขาวจัดที่ยื่นออกมาประคองแขนคยูฮยอน อย่างรวดเร็ว
"นั่น..เจ็บรึเปล่า ระวังหน่อยสิ ถ้าเป็นแผลพุพอง จะทำยังไง"
"ผมไม่เป็นไรครับ"
"ไม่เป็นไรได้ยังไง อยู่นิ่งๆนะ เดี๋ยวฉันหายามาใส่ให้"
"ผมบอกว่าไม่เป็...."
"อย่าดื้อสิ"
"......"
"ถ้าปล่อยทิ้งไว้ เดี๋ยวมันจะเป็นแผลเป็นนะ"
อีซองมิน พูดช้า ช้ากว่าปกติ เสียงก็ไม่ได้หวานอะไรมากมาย สายตาก็ดูนิ่งๆกึ่งดุด้วยซ้ำ แต่ทำเอาคยูฮยอนนั่งไม่ติด เพราะคำพูดที่อีซองมินพูดออกมา นั้นคือ เสียงสวรรค์ สำหรับคยูฮยอน
คยูฮยอนไม่โกรธหรือเคืองอีซองมินแล้ว การได้เห็นแววตาที่อาทรห่วงหาของอีซองมินทำให้หัวใจของคยูฮยอนพองโต มันเบาคล้ายกับลูกโป่ง ซึ่งกำลังทะยานตัวออกมานอกร่างกายตัวเอง เพียงสัมผัสแผ่วเบาที่แตะลงบนสันมือ เพียงปลายนิ้วที่เกาะกุมฝ่ามือของคยูฮยอน หรือแค่ดวงตาที่กำลังมองอยู่ที่คยูฮยอนเพียงคนเดียว
"ใส่ยาให้แล้ว ไม่เจ็บแล้วใช่มั้ย คราวหลังนายก็ระวังด้วยละกัน" เสียงสวรรค์ เล่าความเป็นห่วงออกมามาก ขนาดนี้ คยูฮยอนทำเป็นเมินอีซองมิน ได้แค่ห้านาทีที่ลงบันได สองนาที ที่นั่งกินข้าว หลังจากนี้นั้น ถ้าได้อยู่ ใกล้ๆคยูฮยอนจะมองอีซองมินตรงๆ
แอร์คอดิชั่น ทำงานดีมากเสียจนร่างสูงต้องเดินห่อลำตัว นิ้วยาวแตะตามล็อกหนังสือทีละล็อก พร้อมกับดวงตาดำขลับที่สอดส่ายสายตามอง อุณหภูมิในร่างกายรู้สึกอุ่นวาบขึ้น พร้อมๆกับรอยยิ้ม ที่ปรากฏขึ้นตามต่อกันมาเหมือนเนรมิตได้ .... ตรงมุมซ้าย ตรงนั้น ใครคนหนึ่ง นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงโต๊ะริม
ใครคนที่บอกว่า หลังจากปิดร้านแล้ว จะมารอคยูฮยอนที่มหาวิทยาลัยและกลับบ้านพร้อมๆกัน
เสียงไม้ครืดกระทบกับพื้นเบา จนจับจังหวะใดๆไม่ได้ เหมือนกับสายตาที่จับจ้องจรดอยู่ที่ใครคนนั้น ตั้งแต่ย่างปลายเท้าเข้ามา คยูฮยอนเลื่อนเก้าอี้ออก แล้วก็แฝงนั่งลงตรงกับข้าม ไม่ให้ใครคนนั้นรู้ตัว
ศรีษะหนุนทับฝ่ามืออุ่น ดวงตาดำขลับนอนเพ็งมองตั้งแต่เนิ่นกลุ่มผม หน้าผากเรียวขาว จมูกได้รูป จนถึงกลีบปากหวานฉ่ำ ที่กำลัง นั่งจับใจความรายละเอียดในหนังสืออย่างตั้งใจ
อีซองมินกำลังอ่านอะไร ทำไมเพลินจนไม่รู้ตัวเลยว่า คยูฮยอนมานั่งอยู่ข้างๆ ร่างสูงไม่คิดทักท้วง คยูฮยอนนอนมองแล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียว
อาการง่วงหาวหาวนอนทำให้คนที่นั่งอยู่ก่อนบิดตัวไปทางซ้ายและพลิกหนังสือวางคว่ำลงบนโต๊ะ ดวงตาดำโตปิดแพรขนตา พร้อมกับการขยับมือนวดตรงหัวไหล่สองสามครั้ง คยูฮยอนที่มองเพลินๆ หลุดหัวเราะออกมา นั่นหล่ะถึงทำให้อีซองมินรู้สึกตัว
"อ้าว....มาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เกือบสี่สิบห้านาที"
"แล้วนั่งทำอะไรอยู่"
"มองพี่ครับ" บอกแล้วว่า คยูฮยอนจะมองอีซองมินตรงๆ และจะบอกมันเอาตรงๆด้วย
"แล้วรู้อะไรบ้างหล่ะ?"
"รู้ว่าพี่น่ารัก ไม่ๆๆ อันนี้รู้อยู่ก่อนแล้ว แต่ที่เพิ่งรู้ก็คือ ถ้าผมมีลูกกับพี่ ลูกต้องเกิดมาตาหวานแน่เลย เพราะตาพี่ เวลาตั้งใจจับจดอยู่ที่อะไร มันหวานมาก.."
"หวานไม่เลี่ยนเท่าปากนายหรอก!" อีซองมินขมุบริมฝีปากเล็กน้อยแล้วต่อว่า คยูฮยอนนอนแนบหน้าติดกับโต๊ะ จ้องอีซองมินหนักมากขึ้นกว่าเดิม
"ตาพี่หวานจริงๆนะครับ"
"เลิกมองได้แล้ว ถ้าฉันท้องขึ้นมาจะทำไง" คยูฮยอนหยุดคิด
"ท้องก็ดีสิครับ ผมอยากสร้างครอบครัวกับพี่เต็มแก่แล้ว " ช่างต่างกันนักกับคยูฮยอนคนเมื่อเช้า จะคยูฮยอนคนที่ไม่พูดไม่คุย หรือคยูฮยอนคนที่พูดมาก ช่างหยอด ช่างเจรจา ทุกห้วงอารมณ์ ขึ้นอยู่กับตัวแปรก็คือรอยยิ้มของอีซองมิน
"เรา....จะไปกันได้รึยัง?" เปลี่ยนเรื่องคุยให้ แต่ผมไม่เปลี่ยนด้วยหรอก อีซองมินอาจเก่งเรื่องทำเป็นไม่รู้อะไร เรื่องเฉไฉไปเป็นอย่างอื่น แต่คยูฮยอนเก่งเรื่อง นำประเด็นนั้นกลับเข้ามาหาตัวได้อย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วก็อมยิ้มคุยเรื่องเดิมๆ
" จะว่าไปแล้ว ท้องแรกของเรา ถ้า จะเป็นลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมก็รัก ทั้งหมดเลย.....เราตั้งชื่อลูกกันเลยดีมั้ยครับ เช่น ถ้าเป็นผู้หญิงก็ชื่อ ฮยอนมิน เป็น ผู้ชาย ก็น้องมินคยู อะไร ที่เป็น คยูมิน มีคยูฮยอน มีซองมิน น่ารัก ทั้งนั้นแหละครับ...........หรือพี่ว่าไง?"
"นี่มันห้องสมุด"
"ห้องสมุด ห้ามวางแผนครอบครัวหรือครับ ผมไม่รู้"
"......." คนที่มักจัดการกับสถานการณ์ต่างๆได้ดี ในเวลานี้กลับ แก้มซับสีชัดเจนจนสังเกตได้ง่าย เรติน่าในดวงตาของคยูฮยอนคงไม่ได้พร่าเลือน แม้อีซองมิน จะไม่พูดออกมาว่า เขิน หรือด่าอะไรคยูฮยอนแรงๆ ให้คยูฮยอนตกใจ อีซองมินยังคงนิ่งๆ ตามสไตล์แต่คยูฮยอนก็เชื่อมั่นว่า ไม่ได้เดาผิด ร่างบาง ลุกพรวดหยิบกองหนังสือ เดินลิ่วๆไป โดยที่ไม่ได้รอคยูฮยอน ร่างสูงยิ้มกับตัวเอง แล้วก็ทำท่าจะลุกตามออกไป แต่ดันเห็นอะไร ที่วางอยู่ที่เก้าอี้ข้างๆตัวที่อีซองมินนั่งเมื่อครู่เสียก่อน
"สมุดโน้ต....... ???
"พี่ซองมินครับ.....พี่ลืม.........."
การล้วงล้ำเรื่องส่วนตัวของคนอื่นไม่ใช่สิ่งที่พึงกระทำแม้แต่น้อย คยูฮยอนรู้ว่ามันไม่ดีและไม่ควรอย่างยิ่ง แต่ความรู้สึกด้านลบก็โน้มน้าวใจให้ทำสักนิด นิดนึง นิดนึงก็ยังดี คยูฮยอนรอบสำรวจมันด้วยความอยากรู้ สมุดโน้ตเล่มนี้ อีซองมินใช้จดงบดุลบัญชีของร้าน ตัวเลขและตัวอักษรถูกจัดเรียงให้เป็นระเบียบและอ่านง่าย กำลังฉงนกับบ่อทองหน้าสุดท้ายที่มีตัวอักษรเขียนเล่นๆระเกะระกะ มือขาวจัดก็ตะครุบมือคยูฮยอน ปิดมันและฉกชิงไปอย่างทันท่วงที
"เปิดของคนอื่นอ่านโดยไม่ขออนุญาตได้ยังไง"
"เอ่อ ผม.."
"มันเสียมารยาทนะ.." เอาแล้วมั้ยหล่ะอยู่ดีไม่ว่าดี นี่ก็ชักแม่น้ำทั้งห้าลากมาตั้งชื่อลูกได้หน่อยนึง กำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้นวางแผนครอบครัวแท้ ๆ ไม่น่ามาทำให้เสียเรื่องเลย เด็กหนุ่มย่อตัวลงให้อยู่ในระดับที่อยู่ต่ำกว่าสายตาของอีซองมิน เงยหน้ามองด้วยแววตาว้อนเว้า เตรียมขอโทษขอโพยเต็มที่และเต็มใจ
"พี่ซองมินครับ....ผม"
"เร็วสิ รู้ตัวว่าผิด เสียมารยาทที่ให้คนรอนาน ยังไม่รีบพาไปกินข้าวอีก.....หิวนะ" คนน่ารักเชิดตัวขึ้นแล้วก็เดินจากคยูฮยอนไปข้างหน้า ไอ้ที่โกรธก็คือการที่คยูฮยอนช้า ไม่ยอมพาไปทานข้าวเร็วๆ คยูฮยอนโดนหมัดความน่ารักของอีซองมินฮุกซ้ายฮุกขวาจนน่วมทั้งวันแล้วนะ
"พี่ซองมินอยากทานอะไรครับ เราไปทานอาหารจีนกันมั้ย?"
"ไม่เอา อาหารจีนมันช้า"
"แต่ร้านที่ผมจะพาไป เค้าทำ........"
"แล้วนายไม่ต้องรีบกลับไปอ่านหนังสือหรือไง?"\
คนสวยหน้าหวานที่เปลี่ยนร่างมาเป็นคุณครูจอมโหดดุคยูฮยอน คยูฮยอนแปลกใจไม่น้อยที่อีซองมินรู้แม้กระทั่งตารางสอบที่จะมีในอาทิตย์หน้าของเค้า ทั้งๆที่ตัวของคยูฮยอนก็เกือบจะลืมเลือนไปแล้วว่า ตัวเองมีสอบวัดผล และต้องรีบอ่านหนังสือ
"ไม่ต้องรีบตอนนี้หรอกครับ ผมแยกเรื่องของพี่ไว้อยู่เหนือกองหนังสือ ถ้าพี่หิว ผมนั่งอ่านไปก็คงไม่รู้เรื่อง"
"งั้นฉันควรอิ่มทิพย์ เพื่อให้นายอ่านหนังสือได้รึเปล่า?"
"พี่จะทำเพื่อผมขนาดนี้เลยเหรอ?" คยูฮยอนตาโต อีซองมินทำปากเม้ม
"หลงตัวเอง เร็วๆสิ จะกินอาหารจีนไม่ใช่เหรอ ยืนชักช้าอยู่ทำไม" อาหารจีนของอีซองมินก็คือบะหมี่ร้อนๆข้างทาง อาหารสะดวก สำหรับคนที่มีเวลาจำกัด อีซองมินนั่งลงก่อน ร่างเล็ก สั่งให้คยูฮยอนเป็น รามยอนเส้นปลา ส่วนของตัวเอง เอาบะหมี่ธรรมดาๆหนึ่งชาม
"คนสอบกินเส้นปลาแล้วกัน มันดีต่อสมอง ส่วนคุณครู ทานอะไรง่ายๆ"
"คุณครู? ใครคุณครู"
"ก็คุณครูนะสิ"
"ใครครับ?"
"ฉัน"
"หือออออออออ" อีซองมินชี้ที่ตัวเองและเป่าประกาศอย่างเต็มที่ว่าจะเป็นติวเตอร์ให้คยูฮยอนจนกระทั่งคยูฮยอนจะสอบเสร็จ ร่างสูงงงเป็นไก่ตาแตก คยูฮยอนเคยโดนมาดามโจวควบคุมความประพฤติโดยการนอนเฝ้า นั่งเฝ้าให้คยูฮยอนอ่านหนังสือมาแล้ว สุดแสน จะเกิดความเซ็งและน่าเบื่อหน่ายสำหรับชีวิตในวัยรุ่นมาก มีอีซองมิน มาคุมแบบนี้ คยูฮยอนชักอยากจะรู้แล้วสิ ว่ามันจะออกมาในรูปแบบไหน
รูปแบบที่ว่า คืออาการฝันค้าง อมยิ้ม แก้มปริ ตาตื่น ตั้งแต่เช้าจรดเย็นแบบนี้ คยูฮยอนตื่นตัวบวกมีความสุขมาก อย่างที่ไม่เคยได้รู้สึกมาก่อน ติวเตอร์อีซองมิน โหดกว่ามาดามโจวมาก อีซองมิน ชอบยื่นหน้านิ่งๆดุๆมาใกล้ อีซองมิน ชอบทำเสียงเฉยชา และชอบว่า เวลาที่ทวนคำอธิบายซ้ำๆแล้วคยูฮยอนไม่เข้าใจ แต่คยูฮยอนมีความสุข การเป็นติวเตอร์ ทำให้คยูฮยอนเห็นหน้าอีซองมิน มากขึ้นกว่าเดิม อาทิตย์ละ เกือบสี่สิบชั่วโมง สุขจนกระทั่ง เพื่อนทักเป็นครั้งที่สองก็ยังไม่ได้ยิน
"เฮ้ย คยูฮยอน เฮ้ยยย"
"...."
"คุณเพื่อนคยูฮยอนครับ"
"หา"
"กำลังฝันเปียกอยู่รึยังไง" ยูชอนตบไหล่คนที่เพิ่งรู้สึกตัวดังป้าป คยูฮยอนหันขวับ อยากจะด่าที่มันลงไม้ลงมือ แต่ในตอนนี้ คยูฮยอนอารมณ์ดี เพราะงั้นคยูฮยอนจะยิ้มอย่างเดียว
"มันคงเป็นบ้าไปแล้ว"
"กูก็ว่า มันคงจะเป็นบ้าว่ะ "
"แค่พี่ซองมิน ดีด้วยหน่อย แค่นี้ มันถึงต้องทำให้มึงไม่เป็นผู้เป็นคนเลยหรือว่ะ" คยูฮยอนเถียงขึ้นมาอย่างขาดใจ
"ไม่ใช่ แค่ดี ช่วงนี้ พี่เค้าดีมาก ดีกับกูมาก" คยูฮยอนแก้ต่างแล้วยิ้มจนเห็นฟัน
"เค้าดีมากก เค้ามาหากูที่มหาลัยทุกวัน ทำกับข้าวให้กู บังคับให้กูอ่านหนังสือ บางวิชาที่เค้าพอรู้เรื่อง ก็สอนกู ใส่ใจกู เค้าดีกับกู กูก็ต้องมีความสุขเป็นธรรมดา" ทุกคนทำเสียงอื้อหือ ดังๆ คยูฮยอนตาลอย มองหน้าเพื่อนที่ยังทำหน้ากวนตีนอยู่ เลยด่ามันไปด้วยปากอ่านเป็นคำว่า อย่ามาอิจฉา
"หลงเข้าไป หลงเข้าไป"
"แล้วพี่ซองมินมึง เค้าไม่ต้องอยู่ คอยดูแลร้านแล้วเหรอ ช่วงกลางคืนน่ะ ย้ายมาอยู่บ้านมึงแบบนี้" คำถามนี้ของชีวอนใช้ได้ คยูฮยอน ผายอกตอบ
"คนที่เป็นแฟนกูอย่างเต็มตัว ต้องทำงานเต็มที่ด้วยเหรอ ไม่ต้อง ไม่ต้อง"
"เค้ารับรักมึงแล้วหรือไง?"
"กูดูที่การกระทำเว้ย ทำให้ขนาดนี้ ต้องมีใจให้กูบ้างแหละ" คยูฮยอนยกยิ้ม เพื่อนทุกคนร้องเฮให้ ยกเว้นเทมป์ที่นั่งนิ่งๆ และขบคิดอะไรคนเดียว ดวงตาคมดุ ซ่อนคำพูดที่ลึกซึ้งไว้ภายใต้ความเงียบของสีหน้า ราวกับกำลังคิดหนักว่า จะพูด หรือไม่พูดออกมาดี
"คยูฮยอน.."
"กูว่า......."
และคำพูดของเทมป์ ก็ทำให้คนที่กำลังยิ้มๆอยู่ หน้าถอดสีเปลี่ยนเป็นคนละคน
"อาจไม่ใช่ เพราะรัก หรอกว่ะ"
"ไม่ใช่แน่........"
"พี่เค้าไม่ได้รักมึงหรอก"
ll Casanova Killer ll
to be con Step 12
borA :
ไม่รู้ว่านี่จะเป็นของขวัญวันคริสมาสได้รึเปล่า Merry X Mas นะค่ะ ทุกคน ^^