Bora 's sides

Part End ผมโจวคยูฮยอน.................. สิ่งที่ผมชอบมากที่สุดในชีวิตคือการร้องเพลง ผมชอบที่จะเปล่งเสียงอันไพเราะของผมบนเวทีคอนเสิร์ต แต่เมื่อมาถึงบ้าน......สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือเกมส์ เกมส์ทุกชนิด ไม่มีเลยที่ผมจะไม่รู้จัก แต่ถ้าถามว่าชอบเกมส์ไหนมากที่สุดเหรอ .. .. W ho is SemE?? ไงล่ะ เกมส์ที่เล่นกันได้แค่สองคน... ไม่มีตัวแสดงแทน......และไม่เซ็นเซอร์ ^---------------^ ๐๐ ๐๐ ตึงงงง!! เสียงประตูถูกปิดลงเสียงดังโดย ร่างบางที่ทำหน้าบึ้งไม่พอใจหลังจากออกจากห้อง....ก่อนจะขยับตัวที่แสนจะลำบากของตัวเองตรงไปนั่งยังโต๊ะอาหารที่มีอาหารวางอยู่เต็มไปหมด “เล่นเกมส์กับคยูฮยอนจนไม่ได้นอนเลยน่ะสิ” อีดงเฮที่นั่งอยู่ก่อนหน้าบอก ก็ไอ้ท่าทีเพลีย ๆ แบบนั้นมันจะมีอะไรได้ ฮยอกแจไม่ตอบอะไร..............ค่อย ๆ หย่อนก้นน่างลงยังเก้าอี้อย่างยากลำบาก “แล้วไปทำอะไรมา...เดินแปลกๆ” อีทึกที่กำลังอารมณ์ดีตักข้าวให้กับพวกน้องๆ อยู่ ได้ถามขึ้น...แต่มันยิ้มทำให้ฮยอกแจหน้าบึ้งไปกว่าเดิม “ก็เจ็บก้น...พี่ไม่เจ็บบ้างเหรอ??” เคร้งงงงงงงงงงงงงง คำพูดประโยคเดียว ทำให้มือของอีทึกถึงกับอ่อนไปหมด.....แถมพ่วงด้วยคังอินที่แทบจะเอาหัวฟุบลงกับจานข้าวไปกับคำพูดนั้นของไอ้เจ้าน้องชายตัวดี “ไอ้บ้าฮยอกแจ!! แล้วทำไมพี่อีทึกต้องไปเจ็บก้นเหมือนแกด้วยว่ะ” ดงเฮยังคงไม่จบเรื่อง ทั้งที่อีทึกอุตส่าห์ไม่พูดแล้วเชียว “ก็เหมือนดิ ก็เมื่อคืนอ่ะ.........อื้อ อื้อ อื้อ” ฮยอกแจที่พยายามจะเถียงเจ้าเพื่อนตัวดีกลับไป แต่มันกลับพูดได้ค้างคาไม่หมด เมื่อมีมือ ๆ นึงที่เอามือมาปิดปากเค้าเอาไว้ ซึ่งเป็นคนที่ทำก่อนที่อีทึกและคังอินกำลังพยายามจะมาปิดด้วย “เล่นเกมส์เพลินจนปวดก้นน่ะสิ…นั่งซะเกร็งขนาดนั้น” เจ้าของมือนั้นกำลังพูดแก้ต่างออกมาให้กับพี่ๆ สองคนได้รู้สึกโล่งใจขึ้น “เหอะ...เหอะ....อย่างนี้นี่เอง” อีทึกพยายามจะหัวเราะออกมา แต่มันดันเหมือนคนหัวเราะฝืน ๆ ซะมากกว่า เพราะหน้ามันแดงๆ ยังไงไม่รู้ ถ้าเจ้าลิงพวกนี้มันสงสัยอีกล่ะจะทำไง “อื้อ อื้อ อื้อ อื้อ” แต่ดูเหมือนในตอนนี้ฮยอกแจจะยังคงพูดไม่ได้.......และมันช่างอึดอัดมากกับการที่พูดไม่ได้เนี้ย “ไอ้คยูฮยอน!!” และนี่คงเป็นเหตุผลที่คยูฮยอนไม่อยากจะเปิดปากออกมา เมื่อในตอนนี้ท่าทีที่เห็น ไม่ต่างอะไรกับคิงคองอาละวาด “พี่แย่งที่ผม!!” คยูฮยอนรับโต้ตอบกลับไป ก่อนที่จะถูกฮยอกแจว่าไปมากกว่านี้ “เออขอโทษ!!” เอ๊ะ.......................เถียงกันอยู่?? ฮยอกแจตอบออกไปได้หน้าตาเฉย ก่อนจะเดินตรงไปยังตำแหน่งที่ตัวเองนั่งโดยมีเพื่อนร่วมวงที่ได้แต่มองดูอย่างแปลกใจ..........ไม่สิไม่เข้าใจมากกว่า ทำไมจบง่ายจังว่ะ -------“------- “มองอะไร!!” ฮยอกแจเริ่มใช้เสียงขู่ทุกคนที่กำลังมองเค้าอยู่ “ทำไมคยูฮยอนเอาแต่ยิ้ม....แต่แกเอาแต่บึ้ง” ดงเฮยังคงไม่หมดคำถามที่สงสัย นั่งสังเกตการณ์ดูแล้ว ดูเหมือนสองคนนี้จะแปลกๆ “พวกข้างบนมันก็ได้เปรียบอย่างนี้นั่นแหละ” “ปู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!” กับข้าวที่ตักเข้าปากของคังอินถึงกับพ่นออกมาจากปาก ฟุ้งกระจายไปหมดแล้ว “พี่คังอิน!! สกปรก” ซองมินผู้รักสะอาดเริ่มดุ แต่จะให้ใครทนได้ เจ้าปากไม่รักดีของฮยอกแจนี่ คังอินไม่ชอบเอาเลยจริงๆ “ฮยอกแจมันท่าจะง่วง พามันไปนอนป่ะ” คังอินพยายามขับไล่ใสส่งน้องปากดีออกไปจากตรงนี้ เพราะคำพูดแต่ละคำนี่มันช่าง............ “คอยดูนะ จะต้องอยู่ข้างบนให้ได้” “อีฮยอกแจ นายพูดอะไร!!” จนตอนนี้ไม่เป็นอันกินอยู่แล้ว เมื่อฮยอกแจผู้ไม่สนใจใครจะพูด กับคนอีกสองคนที่เริ่มจะตายกับคำพูดแต่ละประโยคของเจ้าคน ๆ นี้ “มาคยูฮยอน......ชั้นต้องชนะให้ได้!!” “หา!! ว่าไรนะ” คยูฮยอนแทบจะตกเก้าอี้เมื่อฮยอกแจยังคงรู้สึกอยากเอาชนะกับสิ่งที่ทำเมื่อวาน.... .......”ชั้นจะต้องทำให้นายเจ็บกว่าที่นายทำกับชั้น”.............. สีหน้าของฮยอกแจเหมือนจะบอกอย่างนี้จริงๆ “จูเลียสู้เค้า!!” ฮยอกแจยังคงบ้าบออยู่กับเจ้าจูเลีย ที่คยูฮยอนคงได้แต่มองพี่คนนี้ ที่ดูเหมือนไม่มีความเป็นพี่เอาซะเลยจริงๆ “ตัวนี้คนละตัวกับที่พี่เลือกเมื่อคืนนะ!!” “ไม่เถียงสักครั้งได้มะ...ก็ขี้เกียจคิดชื่อแล้ว...จะให้ชั้นคิดชื่อหมดทุกตัวหรือไง” ฮยอกแจเถียงข้าง ๆ คูๆ ก่อนจะตั้งใจจ้องหน้าตั้งตา มองไปยังหน้าจอที่กำลังจะเริ่มขึ้น “งั้นผมตั้งบ้าง” คยูฮยอนยิ้มมุมปาก “อะไร??” “เซเมะ” “เซเมะ??” คำพูดนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้ฮยอกแจรู้สึกเข้าใจไปมากกว่าเดิมเลย “ก็คนที่ทำหน้าที่ผู้ชายเค้าเรียกงี้กันนี่...ก็เลยเอามาตั้งเป็นเคล็ด” คยูฮยอนยิ้มเย้ยให้กับจูเลีย เอ้ย!! ฮยอกแจ ที่ถึงกับทำหน้าเหวอ “อ่ะ...ไม่เอาจูเลียแล้วชั้นจะเอาเซเมะ!!” “พี่จะแย่งเด็กเหรอ?? ผมคิดก่อนนะ” จากการเล่นเกมส์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลับกลายเป็นทะเลาะกันไปเสียแล้ว “ก็ชั้นจะ.............” จุ๊บ.................!! “เฮ้ย!! เกมส์ยังไม่เริ่ม มาหอมแก้มชั้นได้ไง” ฮยอกแจที่รีบเอามือกุมแก้มตัวเอง อย่างตกใจเมื่อจู่ๆ ริมฝีปากหนาของคยูฮยอนกลับมาถูกแก้มเค้า “แก้เคล็ด” จุ๊บ.............!! และทันทีที่คยูฮยอนพูด ฮยอกแจก็รีบจูบกลับทันที......แต่ในตอนนี้มันไม่ใช่แก้ม แต่มันเป็นปาก ที่แม้จะแป๊บเดียว แต่ก็เอาชนะแก้มได้ ชั้นจะต้องเป็นเมะ!! “คิดว่าจะชนะผมเหรอ??” พูดจบ คยูฮยอนก็ได้คว้าต้นคอฮยอกแจเข้ามาใกล้.......กดมันลงไปด้วยริมฝีปาก โดยมีมืออีกข้างประคองเอาไว้อย่างถนอม ก่อนจะใช้ปลายลิ้นซุกไซร้เข้าไปภายในริมฝีปากที่แสนนุ่ม “อะ...อือ...อืม....” ปลายลิ้นเริ่มซุกตัวเข้าไปภายในช่องปากที่เปิดกว้าง จนเนื้อตัวเริ่มเกร็ง.....เปลือกตาที่ปิดลงแน่น เพื่อต้องการบอกผู้ที่จูบนั้นให้รู้ว่ารู้สึกดีเพียงใด “พอและ...” “อ่ะ...หา...หา!!” เหมือนกับแกล้ง เพราะเพียงแค่ฮยอกแจหลับตาลง คยูฮยอนกลับถอนริมฝีปากออกซะอย่างนั้น จนรู้สึกถึงอารมณ์ที่ค้าง... “ผมจะตั้งชื่อตัวนั้นให้พี่” แล้วจู่ๆ ปลายนิ้วของคยูฮยอนก็ได้ชี้ไปยังจอโทรทัศน์...ตัวที่ฮยอกแจใช้ชื่อว่าจูเลียนั้น “ชื่ออะไร” “อุเคะ” “อุเคะ??.......ภาษาบ้าบออะไรเนี้ยเข้าใจยากจริงๆ” ฮยอกแจเริ่มอารมณ์ไม่ดีเหมือนอาการของคนที่อารมณ์ค้างแล้วหงุดหงิด “ก็แปลว่าคนที่ทำหน้าที่ของผู้หญิงไง” คยูฮยอนกระซิบยังข้างหูฮยอกแจ จนทำให้ตาอันสะลืมสะลือของฮยอกเริ่มเปิดกว้างพร้อมกับรีบดีดตัวเองขึ้น “หา!! โจวคยูฮยอน!! ชั้นไม่เป็นนะเฟ้ย” ลุกขึ้นโดยที่ลืมไปว่าถือจอยส์อยู่ ลืมไปว่าจอยส์สายมันสั้น แล้วมันก็................... “อ้า!! พี่เกมส์ผม...พี่ทำมันพัง!!” คยูฮยอนเริ่มเดือดมากกับภาพที่เห็น......เกมส์ที่สุดแสนจะรักมันได้พังไปกับมือของคนที่เป็นเคะ(??) “โห เกมส์บ้าบออะไรไม่รู้ พังง่ายชะมัด พวกของถูกๆ” ฮยอกแจที่ถึงแม้จะรู้สึกผิด......แต่ก็ยังคงไม่อยากที่จะพูดดี ๆ ให้กับน้องที่ทำหน้าเศร้า “แต่ผมรักมันนี่” ให้ตายเถอะ........ในตอนนี้เพียงแค่ฮยอกแจหันไปมองใบหน้าที่เศร้าแบบนั้น ใบหน้าที่ไร้ซึ่งความเจ้าเล่ห์ที่เคยมีให้เห็นก่อนหน้าแล้ว คงจะรู้สึกเสียใจมากจริงๆ สินะ “อืม แล้วพี่จะซื้อให้แล้วใหม่แล้วกัน” ฮยอกแจบอก ก็ในตอนนี้ไม่รู้จะปลอบอะไรนอกจากคำนี้อีกแล้วนี่ และเมื่อไม่มีเกมส์อีก.............. แล้วจะเล่นอีกทำไมล่ะ “งั้นวันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน...ไว้ซื้อเกมส์มาใหม่ค่อยเล่น” คำพูดที่ฟังดูสงบลงของฮยอกแจ ได้พูด พร้อมกับนำพาตัวเองออกไปจากห้อง ทิ้งไว้แต่คยูฮยอนที่อยู่คนเดียว แต่ไม่นะ “พี่ทิ้งผม” โจวคยูฮยอนยังคงไม่หายโกรธกับการกระทำของฮยอกแจ.....คนที่ทำของพังแล้วหนีจะไปง่ายๆ ได้ยังไง “เปล่า” “พี่ก็อยู่กับผมสิ” คยูฮยอนเริ่มใช้น้ำเสียงอ้อน จนผู้ที่ถูกร้องขอเริ่มยอมตาม ก็คนมันผิด “นั่งลง” ยิ่งยอมเท่าไหร่มันเหมือนยิ่งได้ใจ เมื่อคยูฮยอนยังคงออกคำสั่งอยู่ต่อไป.......และผู้ที่เป็นพี่ก็ดันทำตามซะอย่างนั้น ตุบบบบบบบ!! “เฮ้ยยย!! ไอ้คยูฮยอน” ฮยอกแจตะโกนก้องด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ตัวเค้ากลับถูกกดราบอยู่บนเตียงที่นุ่ม แต่ถึงแม้จะนุ่ม แต่ตัวเค้ากำลังจะแย่ “ถึงเกมส์อันนั้นจะพัง เราก็เล่นกับบนเตียงได้นี่พี่” ใบหน้าของคนที่เสียใจกับของที่รักมันได้หายไปแล้ว ตอนนี้มันมีแต่ปีศาจ.......... เจ้าปีศาจ!! “จะเล่นไงเล่า ไม่เอาๆ” ฮยอกแจพยายามใช้ความแมนของตัวเองที่กำลังจะถูกทำลายอีกครั้ง ยันร่างกายตัวเองออกจากคนข้างบน....แต่ดูเหมือนความแมนจะหมดไป เมื่อมันไม่สามารถทำอะไรได้เลย ตายแน่..........เสร็จมันแน่!! “พี่ก็ทำให้ผมอยู่ข้างล่างให้ได้สิ แล้วพี่จะชนะ” “เฮ้ย!! มีเกมส์แบบนี้ด้วยเหรอ??” ฮยอกแจถามอย่างสงสัย แต่ที่แน่ๆ ตัวเองต้องตายแน่ๆ “ก็ผมคิดนี่ไง” “งั้นเริ่มล่ะนะ” “นับ 1” “2” “3” “เฮ้ย!! โจวคยูฮยอนนนนนนนนน” อาศัยจังหวะที่ดีกว่า คยูฮยอนพลิกตัวฮยอกแจให้อยู่ข้างล่างอย่างรวดเร็ว เด็กติดเกมส์แต่มีความแรงกว่านั้น ช่วงชิงประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากบางนั้นก่อน ฮยอกแจเริ่มหายใจติดขัดเรื่อยๆ เมื่อคยูฮยอนใช้มือลูบไล้ป่ะป่ายเข้าไปในชายเสื้อ ในขณะที่ริมฝีปากรุกร้ำรุนแรง ขึ้นทุกที ฮยอกแจสะกดกั้นอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่ให้จูบตอบโดยการเมมริมฝีปากเข้าหากัน เสียงอื้ออึ้งกระชั้นช่วงดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะยิ่งฮยอกแจปิดกั้น คยูฮยอนก็เร่งรัดโดยการนาบริมฝีปากลงมาอีก คยูฮยอนดูดเม้มริมฝีปากบน กลืนกินริมฝีปากกล่าง แล้วใส่ความเสน่หาทั้งหมดทั้งมวลลงไปทั้งริมฝีปาก ไฟรักแห่งความต้องการทางอารมณ์ ความเย้ายวนให้ค้นหา เปิดเผยเข้ามาในร่างกายฮยอกแจ ลมหายใจอุ่นๆเริ่มผ่านซี่ฟันของฮยอกแจเข้ามาช้าๆ น้องคนเล็กของวงกระพริบตายิ้ม ก่อนปลุกระดมให้มันมากขึ้นโดยการเลื่อนมือที่ประป่ายส่วนบนนั้นไล้ต่ำลงมา ไม่ได้การแล้วหล่ะฮยอกแจ นายต้านมันไม่ได้แน่!! หากมันไล้ต่ำลงจากใต้สะดื้อลงมา แค่นี้นายก็บิดเสียวไปกับสัมผัสของไอ้เด็กบ้านี่แล้ว ไม่ได้ต้องใจแข็งเข้าไว้ฮยอกแจ! ถึงอย่างอื่นที่อยู่ภายล่างจะต้านไม่ได้ เพราะมันแข็งไปแล้ว นายก็ต้องใจแข็งไว้ฮยอกแจ!! คนตัวผอมพยายามดันร่างกายที่ทายทับอยู่บนตัวเองนั้นออก โดยใช้สองมือยันออกไปเต็มแรง แต่ยิ่งดันก็เหมือนเพิ่มโอกาสให้คยูฮยอนรั้งร่างนั้นให้มาชิดกับกล้ามเนื้อหน้าท้องของตน มากขึ้นอีก ฮยอกแจสะดุ้งจนสุดตัว คนตัวผอมลืมไปว่า สิ่งนั้นถ้าแข็งอยู่มันจะขยายขนาดใหญ่ และตอนนี้ มันก็กำลังชิดติดกับกางเกงนอนของน้องคนเล็กของวง พระเจ้า ไม่!! ลูกจะไม่ยอมเป็นเคะ !! ในเมื่อมันดึกดูดนัก ผลักออกไม่ได้แล้วล่ะก็ ก็ต้องทำให้มันถึงใจกว่า!! คนที่อยู่ข้างบนอย่างคยูฮยอนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เพราะมือที่ดันออกนั้นอยู่ดีๆก็เปลี่ยนเป็นโอบตัวคยูฮยอนมากขึ้น ฮยอกแจเริ่มปลุกระดุมอย่างที่คยูฮยอนทำ มือเล็กไต่ไล้เลื่อนต่ำมาที่กางเกงของคยูฮยอนบ้าง ต่างกันที่ มือของคยูฮยอนเข้าข้างหน้า..ของฮยอกแจเข้าข้างหลัง ฮยอกแจลูบไล้ให้เกิดความวูบเสียว ในขณะที่คยูฮยอนปลุกระดมให้เกิดความอยากกล้า ฮยอกแจยกตัวขึ้นจากเตียง คยูฮยอนโน้มต่ำจับกดลงไปอีก ต่างฝ่ายต่างพยายามกอดกันไม่มีใครยอมใคร “พี่คิดเหรอว่าข้างหลังจะสู้ข้างหน้าได้” เด็กบ้าที่ฮยอกแจด่าละริมฝีปากออกจากกกลีบปากบาง กระซิบคำถามตรงติ่งหู มือยังลามเลียไปทั่วเริ่มต่ำกว่ากางเกงของฮยอกแจลงมา “ที่เมื่อวานแกยังทำข้างหลังเลย ยังไงข้างหลังตรงดีกว่าเว้ยยย!! ” คนอายุมากกว่าไม่ยอมแพ้ อยอกแจใช้มือลูบไล้ ลามเลีย ล้วงต่ำเข้าไปเพื่อล้วงลึกลงไปภายในของกางเกงคยูฮยอน “ใครใช้ให้นายใส่ผ้าหนาๆรัดๆมาเล่นเกมส์เนี่ย! ” คนที่ปากเจ่อเพราะโดนจูบแบบไม่ยั้งเมื่อครู่ ถามขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อมือไม่สามารถล้วงลึกผ่านขอบกางเกงไปได้เลย “แล้วใครใช้ให้พี่ใส่กางเกงบางๆมาหล่ะ ถึงใส่กางเกงในมาตั้งสองชั้นก็เถอะ บ่งบอกความอยากอีกแล้วนะเนี่ย” ฮยอกแจใจหายวาบ ชายหนุ่มก้มมองภายล่างของตัวเองทันที ตอนนี้ไอ้น้องสิบสาม มันถอดกางเกงของฮยอกแจไปกองที่ตาตุ่ม มันล้วงเข้าไปแล้ว และมันกำลังจะ.. “ม่ายยยยยยย!! ” ฮยอกแจปล่อยมือที่กอดตัวคยูฮยอนมาจับสิ่งนั้นไว้อย่างหวงแหน แต่ฮยอกแจพลาด เพราะดันทาบทับมือคยูฮยอนมาด้วยเต็มมือ “เฮ้ย ของพี่ขยายแล้วนี่ ผมปลุกระดมพี่ได้ ยกหนึ่งผมชนะแล้วนะ ” “อ๊ากกกกส์ ” นิมิตรหมายอันเลวร้าย ไม่นะ มันเริ่มก่อน มันจะได้เป็นเมะ ไม่ได้ฮยอกแจต้องตาม หน้าขาวจัดผมสีส้มบอกเสียงดัง “แกถอดกางเกงแกเองสิ มันถอดยาก!! ” “โอ้ว..ไม่ไหวแล้วครับ ผมทำให้พี่อยากมากได้จริงๆ ” “ไอ้เด็กนี่! ” ฮยอกแจจิ๊ปากเอาหัวตัวเองโขกตรงหน้าผากคนเป็นน้อง คยูฮยอนไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มยังยิ้มร้าย “อยากมากจริงๆจนต้องเล่นรุนแรงเลยเหรอครับ” “ไอ้คยู๊ฮยอนนนนนนนนนนน!! ” “ไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นเมะ ต้องให้เคะทำให้ พี่ถอดซิบเองนะครับ ระหว่างนี้ผมจะช่วยพี่..” ปัง!!!!!!!! จบประโยคนี้ปุ๊ปฮยอกแจก็ถูกคยูฮยอนจับโยนลงบนเตียงทันที หนุ่มหน้าคมกดริมฝีปากลงบนปากแดงที่เผยอเจ่อด้วยรสจูบ อีกระลอก ประเด็นไม่ใช่ตรงนี้ มันอยู่ที่ไอ้เด็กบ้านั้น ไม่ยอมปล่อยมือจากส่วนนั้นของฮยอกแจนะเส่ แล้วมันก็ปลุกระดมดีเหลือเกิน จนฮยอกแจเริ่มร้อนไปทั้งร่าง ไก่ต๊อกพยายามเกรงตัวเองไว้ แต่เหงื่อที่ผุดขึ้นท่วมตามไปหน้าและใบหูนั้นบ่งบอกว่า “อ๊า ~ ” ฮยอกแจครางอีกแล้ว ยิ่งเสียวเท่าไหร่ฮยอกแจก็ปลดปล่อยออกมาด้วยการคราง “อ๊า ~ ” ความร้อนที่ไอ้เด็กบ้ามันทำให้ครุ่กรุ่นกระจัดกระจาย ทั้งบนทั้งล่างตีกันให้วุ่นไปซะหมด เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดว่ามันจูบเก่ง หรือ กระตุ้นเก่งนะฮยอกแจ มันต้องคิดว่า จะทำยังไงให้ได้จับของมันได้บ้างมากกว่า ไหนๆก็ไหนๆและ ฮยอกแจไม่มีไรจะเสีย ถอดให้เองก็ได้ว่ะ! มืองบางไล้เลียไปที่ขอบกางเกงของคยูฮยอน ฮยอกแจกำลังเอามือปลดซิบลง ตามองไม่เห็นเพราะมัวแต่กระพริบถี่เงยมองเพดาน สะอึกสะท้านเวลาไอ้น้องเล็กใช้ลิ้นรัดภายในโพรงปากไว้ ไหนที่มันลูบเลีย น้องน้อยของฮยอกแจขึ้นลงด้วยมือหนาๆของมันอีก “อ๊า~ ” รู้สึกแย่? “อ๊า~” พับผ่าสิ! มันรู้สึกดีมากๆเลยต่างหาก ฮยอกแจมัวแต่เคลิ้ม รูดซิบคยูฮยอนลงได้ก็ลำพองใจเดี๋ยวจะได้รู้กันสักที แต่คยูฮยอนนี่ ไปไกลเกินแล้วหล่ะ ฮยอกแจแค่ซิบแต่คยูฮยอนน่ะ กางเกงในชั้นที่สองที่ฮยอกแจใส่มาปกปิดก็ถูกคยูฮยอนถอดลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว O______________O พี่ใหญ่ที่คิดว่าจะปลุกระดมให้น้องรู้สึกครึกครื้นบ้าง แล้วจะได้เป็นฝ่ายควบคุมจังหวะทั้งหมด คงแค่คิดเท่านั้น หล่ะ เพราะตอนนี้ คยูฮยอนจับตัวฮยอกแจเหมือนจะจับวาง พลิกหน้าให้นอนคว่ำลงกับเตียงทันที ปัง!!! เสียงเตียงดังสนั่นหวั่นไหว ฮยอกแจร้องตกใจ ม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! ป๊าปปปปป !! เสียงคยูฮยอนกระแทกกระทั้นตัวเองเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องรอให้ฮยอกแจทายทัก ผมสีส้มสว่างกดทับยุบไปกับหมอน เพราะคยูฮยอนกดตัวฮยอกแจนาบทับกับเตียง ไอ้เด็กบ้า มันเข้ามาในตัวฮยอกแจแล้ว มันเข้ามาแล้ววววว!! “พี่ชอบแรงๆใช่มะ ” ม๊ายยยยยยยยยยยยยย!!อย่ามาทำเป็นรู้ใจ! “งั้นผมใส่ไม่ยั้งแล้วนะ” บอกแล้วว่าอย่าทำมารู้ใจ! “อีกทีนะครับพี่” อย่ามาทำเป็นรู้ใจไงเล่า!! “พี่เจ็บหน่อยนะครับ” อย่ามาทำเป็นรู้ใจ ใครชอบแรง! ไอ้เด็กบ้า! ฮยอกแจชอบเบาๆแต่ถี่แบบคราวที่แล้วต่างหาก o___o ไม่ทันซะแล้วหล่ะ เพราะตอนนี้คยูฮยอนทายทับลงมานับครั้งไม่ทวน แรงกระแทกกระทั้น เข้ามาเป็นจังหวะเดียวกับที่กล้ามเนื้อหน้าท้องของคยูฮยอนสัมผัสที่หลังฮยอกแจ มือหนาบิดเเก้มก้นฮยอกแจควบคุมจังหวะ รุนแรงขึ้นจนฮยอกแจต้องเบิกตากว้างสะบัดหน้ามองหัวเตียงบรรเทาความเจ็บ มือบางจิกเบาะเตียงแน่น ครางครวญไม่เป็นภาษา “อ๊า~~ฮ้า~ คยู” “อ๊า~ ฮ้า ~แก ~~แก!! ” แกทำกับพี่แกอย่างนี้ได้ยังไง! “อ๊า~ ฮ้า!!” “อย่ากดมาก อ๊า~~” ยิ่งพูด เสียงเตียงเคลื่อนไหวสั่นไปมากลับยิ่งดังขึ้นดังขึ้น คยูฮยอนไม่ได้ทำตามแม้แต่น้อย “บอกว่าอย่ายังไงเล่า อ๊า~~ อ๊า~” ครางครวญไปพรางต่อว่าไปพราง เม็ดเหงื่อผุดเต็มไปหน้าจนท่วม ฮยอกแจเจ็บแค้นในจิตใจ การเป็นอุเคะที่โดยกดเนี่ยมันทรมานขนาดนี้ ฮยอกแจเจ็บช้ำจนทนไม่ไหวแล้ว ฮยอกแจจะทำยังไงดี “ทำไมครับ?พี่หายใจไม่ออก” “ชิ คนที่อยู่ข้างบนมันไม่เคยเข้าใจหรอก ” ฮยอกแจจะทำยังไงดี เงียบ…มีเพียงคยูฮยอนที่ดันกายเข้ามา เงียบ…มีเพียงคยูฮยอนที่ลูบไล้ปลุกกระตุ้น เงียบ …แรงถับถมที่ทำให้เตียงที่บรรจุร่างของคนสองคนไว้ สั่นไปตามจังหวะมาจากแรงของคยูฮยอนเพียงคนเดียว “พี่เจ็บมากจริงๆเหรอครับ พี่ฮยอกแจ ” คยูฮยอนเรียกซะเต็มยศ เด็กหนุ่มรุ่นน้อง เอามือแตะขอบเอวเล็กถาม เริ่มเป็นห่วงแล้ว..หลังจากความเงียบทายทักสักพักใหญ่ ชายหนุ่มเอามือข้างนึง บิดหน้าคนที่อยู่ภายล่างให้เงยมอง “ผมทำให้พี่เจ็บมากจริงๆเหรอครับ พี่ถึงเงียบไปเลยเนี่ย” ฮยอกแจปัดมือออกบอกเสียงหลง ใบหน้าขาวจัดยังคงพร่ำไปด้วยไรเหงื่อ “เครียดเลยเงียบ” “แล้วพี่ไม่เจ็บแล้วเหรอ? ” “เครียดมากกว่าเจ็บ!” “หืม?” ฮยอกแจจะทำยังไงดี “ช้างน้อยมันเสียรูปทรงหมดแล้ว เพราะนายกดมากไปเว้ยยยยยยยยย! ” ฮยอกแจจะทำยังไงดี เครียดดดดดดดดดดดดด! =___________________= คยูฮยอนหัวเราะพรืด เด็กหนุ่มปล่อยมือที่กุมเอวฮยอกแจอยู่ ล้มกองนอนหัวเราะลงบนเตียง ทั้งร่างกายเปลือยเปล่านั้นแหละ ฮยอกแจเป็นอิสระได้ปั๊ปก็ชี้หน้าด่า ทั้งที่ลมหายใจยังไม่คลายเสียงเหนื่อยหอบ “อย่ามาขำ!” “เล่นเกมส์(มีเซ็กซ์)กับพี่นี่มันสนุกจริงๆเลย” คยูฮยอนเอามือกุมท้องหัวเราะไม่เลิก ใบหน้าหล่อจัดยิ้มร้าย ฮยอกแจอายมากกว่าเดิม “บอกว่าอย่ามาขำ!” เหลือบมองน้องเล็กของวงที่นอนกุมท้องงอตัวหัวเราะด้วยร่างกายเปลือยเปล่าแบบนั้นแล้ว อายมากกว่าเดิมชะมัด ไอ้เด็กคนนี้มันข๊าวขาว ผิมเนี๊ยนเนียน หุ่นมันก็ดี ถ้าจับมันกดได้คงดีพึลึก เอ้าหัวเราะเข้าไป..คราวนี้จะเป็นตาชั้นบ้างหล่ะ คอยดูนะ เกมส์นี้ ผู้ชนะต้องเป็นของฮยอกแจ!! เอาแบบนี้ดีกว่า เบนเข็มจากการใช้ไม่แข็งมาใช้ไม้อ่อน “คยูฮยอนอ่า~ ” ฮยอกแจบอกเสียงหวาน คิดแผนการในใจว่า ทำตาปิ๊งๆใส่ ปั๊ป ไอ้เด็กนี่จะต้องมองงงๆ “คยูฮยอนอ่า นายว่าหุ่นชั้นดีม่ะ ”และเมื่อ ฮยอกแจกางแขนทั้งสองข้าง ทำท่าเบ่งกล้ามให้มันดู ด้วยหุ่นที่มีพุงเล็กน้อย (แต่น้อยกว่าพี่คังอินและชินดงมากโข) ไอ้เด็กนี่มันจะต้องเกรงๆในความแมนของฮยอกแจและถอยหลังรูดติดกับขอบเตียง เป็นแน่ “พี่เป็นไรน่ะ” จริงๆด้วย โจวคยูฮยอนถอยหลังชิดกับขอบเตียงอีกด้านทันที “ไม่เป็นอะไร แค่อยากมีอะไรกับนายอีกครั้งน่ะ ” “หา!!” คยูฮยอนเบิงตากว้าง กลัวแล้วละสิ อย่างนี้ฮยอกแจต้องรุก รุกให้มันมากขึ้น เมื่อมันกลัวมากๆ ความเป็นเคะก็จะออกมา เซเมะที่ฮยอกแจต้องการจะได้มาครอบครองโดยง่าย ฮยอกแจยังคงยิ้มหวาน ตามติดคยูฮยอนที่ถอยรูด มือบางไล้ไต่ต้นขาเด็กหนุ่ม “ ทนไม่ไหวแล้วหล่ะ ทำกันต่อเถอะนะ” ฮยอกแจช่วงชิงประกบกลีบปากลงบนริมฝีปากคยูฮยอนทันที ไอ้เด็กบ้า เดี๋ยวนายจะต้องครางแบบที่ชั้นคราง! “อ๊า~ ฮยอกแจ พี่ พี่” “อ๊า~พี่” จริงๆด้วยเว้ยย มันเริ่มเคลิ้มแล้ว ทำไมมันง่ายแบบนี้เนี่ย ฮยอกแจลำพองใจมากขึ้นอีก สองแขนบางโอบรัดร่างคยูฮยอนเข้ามาใกล้แบบที่คยูฮยอนเคยทำ “เคลิ้มและรู้สึกดีใช่มั้ยหล่ะ งั้นเรานอนจูบกันนะคยู~ ” ฮยอกแจพยายามหลอกล่อ มือบางไต่ปลุกระดมกึ่งกลางหลังรุ่นน้องผู้มีอายุน้อยกว่า ก่อนที่จะเริ่มผลักตัวคยูฮยอนเอนต่ำลงบนเตียยงช้าๆ หึ..ทันทีที่หัวนายโดนชั้นผลักถึงหมอนปั๊ป อย่าหวังเลยไอ้เด็กบ้า ว่านายจะได้ขึ้นมารับอากาศข้างบนนั้นอีก ยกนี้นายจะต้องแพ้ แพ้ และแพ้ “พี่อย่าจูบผมแรงนะ ผมกลัว ” “ไม่แรงๆ แต่คยูนายช่วยพลิกตัวได้มั้ย ” “หืม..” “ชั้นอยากไล่จูบจากข้างหลังนายบ้างน่ะ ” ว่าง่ายๆนะไอ้เด็กบ้า พลิกตัวแล้วคอยดูนะ ชั้นจะเข้าไปในตัวนายให้สุดตัวเลยทีเดียว เอาให้ทั้งแรง ทั้งถี่ ทั้งเจ็บ ให้สะท้านไปถึงกระบังลม เลยไปถึงช่องปอด สำรอกออกทางปากเลยเหอะ!! “ได้ครับพี่ แต่อย่าแรงนะครับ ” เอาแล้วครับท่านผู้ชม ตอนนี้ฮยอกแจกำลังนั่งมองแผ่นหลังโจวคยุฮยอนที่เอาหน้าแนบกับหมอนออยู่ภายร่าง และกำลังจะนอนทับมันแล้ว กินเนตบุ๊คบันทึกไว้เลยครับ วินาทีที่ฮยอกแจได้ออนท๊อป และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับโจวคยูฮยอน จดความยาวไว้ด้วยนะครับ ร่างผอมของฮยอกแจคอยๆทายทับลงมา ฮยอกแจยิ้มลำพองใจยิ่ง คราวนี้ละนะนายจะต้องอยู่ข้างล่างตลอดไป แต่ฮยอกแจจะรู้มั้ยว่า ภายใต้ความกลัวนั้นคยูฮยอนยิ้มร้ายอีกแล้ว .. เด็กหนุ่มเดาออกทุกทาง ว่าฮยอกแจต้องการทำอะไร แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ ให้คนแก่กว่าได้ใจเล่นๆ ควับ!!!!!! เรียวแขนกว้างจับโอบรอบตัวฮยอกแจอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้แรงทั้งหมดพลิกตัวฮยอกแจให้กลับมาอยู่ภายล่างอีก เมื่อฮยอกแจจูบแผ่นหลังคยูฮยอนไปได้สองที เท่านั้น ว่ะ ว่ะ เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตุ๊บ!! หลังบางของฮยอกแจสัมผัลเบาะเตียงสีขาว ดังไปทั้งเตียง ฮยอกแจตกใจทำอะไรไม่ถูก ทำไมวินาทีที่ได้ออนทีอปมันสั้นขนาดนี้ โจวคยูฮยอน นายจะทำอะไรชั้นอีก!!! คยูฮยอนเกลี่ยใบหน้าร่างผอมเบาๆ ฮยอกแจตื่นกลัวที่สถานการณ์กลับตัลปัตรแบบนี้ “ผมให้พี่ออนท๊อปเป็นของขวัญสามวิ แล้วนะครับ ผมทำเพื่อพี่เลยนะนี่ ถัดจากนี้สามไปอีกสามชั่วโมง พี่เตรียมใจไว้รอเลย ห้ามบ่น เราจะเล่นเกส์กันต่อ!!! ” เฮ้ยยยยยยยย ไม่จริง ฮยอกแจโดนหลอก ไอ้เด็กบ้ามันหลอก มันหลอกให้กอด ให้จูบ ให้ลูบ ให้ทำ เอาจูบปากอันดูดดื่มที่ฮยอกแจทำให้มันเคลิบเคลิ้มคืนมา เอาสัมผัสที่ฮอยกแจนวดด้วยความตั้งใจจะปลุกระดมมันคืนมา เอาออนท๊อปคืนมาน๊า คยูฮยอนคงไม่ยอม เด็กหนุ่ม พยายามจะเมกเลิฟอีกครั้ง ฮยอกแจคงไม่ยอม ความเหนื่อยล้าและความเจ็บจากครั้งที่แล้วเบาบางลงทันตา ไม่ได้สักหรอก ทั้งสองพลิกกายไปมา ยันตังเองลงมาอีกฝ่าย กระแทกกระทั้น “อ๊า~~” เสียงครางของฮยอกแจ “โอ้ยยยยยย” เสียงหลังของคยูฮยอนกระทบกับเบาะเตียงเพราฮยอกแจจับตัวพลิกต่อสู้ ปัง!!!!!!!! “อ๊า~~” เสียงคยูฮยอนพลิกตัวฮยอกแจกลับ คยูฮยอนขึ้นมาสู่การออนท๊อป รับอากาศข้างบน ฮยอกแจครางอีกรอบ “อ่ะ ฮ้า อ๊า~~~” ไม่ยอม มันเข้ามาในตัวฮยอกแจอีกแล้ว ฮอยกแจต้องต่อสู้ “โอ้ยยยยยยยยยยย” เสียงหลังคยูฮยอนกระทบกันเบาะเตียง คราวนี้ดังปัง!!! เสียงปัง!! ปัง!! ปัง!! ดังขึ้น ตามมาติดๆ เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแพ้ คยูฮยอนเอาแต่ร้องโอ้ย ฮยอกแจเอาแต่ร้องอ๊า จนกระทั้ง… ว่ะว่ะเฮ้ยยยยยยยยยยยย โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!! ร่างทั้งสองล้มกองไปอยู่เกือบถึงพื้น เพราะไม้ที่ใช้เป็นตัวทำเตียงหักงอลงตรงกลางนั้นแหละ ทั้งสองถึงหยุด เหงื่อตามหน้าผากคยูฮยอน หล่นใส่ผิวแก้มฮยอกแจ มือคยูฮยอนยังโอบเอวฮยอกแจ มันยังอยู่ข้างบนฮยอกแจ ฮยอกแจร้องอ๊า ทุกครั้ง เพราะมันยันตัวเองเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่ฮยอกแจพลิกตัวมันได้ แต่ทำอะไรมันไม่ได้เลย ตอนนี้เตียงหักแล้ว.. เตียงหักแล้ว เตียงหักแต่มันยังออนท๊อปได้ฮยอกแจขอไปลาตายT^T “เตียงหัก!!” ...... ...... หา!! พี่ทำเตียงผมหัก” ผู้ที่ได้เปรียบของเกมส์นี้ถึงกับลุกขึ้นออกมาจากเตียงพร้อมกับเสื้อผ้าที่ถูหยิบยกขึ้นมาใส่ ก่อนจะก้มลงมามองให้มันถนัด ให้มันเห็นกับตา “พี่!! นี่เตียงแฟนคลับผมซื้อให้นะ” คยูฮยอนถึงกับโวยวาย เมื่อเตียงที่กว่าเค้าจะได้มา มันกลับหักคาห้องนี้ซะแล้ว ถึงแม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ซื้อก็เหอะ แต่ก็รักมันเหมือนกันนะ “ห่วงเตียงมากกว่าคนเหรอ...ชั้นก็เจ็บหลังนะ” ฮยอกแจพยายามลุกขึ้นจากเตียงไม่สมประกอบนั้นอย่างยากลำบาก หยิบเสื้อผ้าทุกชิ้นของตัวเองใส่กลับคืนสภาพที่ก่อนจะโดนอะไร ๆ จากเจ้าเด็กบ้า “เตียงของแฟนคลับต้องสำคัญกว่าสิ ถ้าเค้ารู้จะว่ายังไง!!” โจวคยูฮยอน น้องผู้แคร์แฟนเพลงมากกว่าพี่ที่กำลังจะเจ็บก้นตายยังคงบ่น จนฮยอกแจเริ่มโมโห “ชั้นทำเหรอไง?? เกมส์บ้าบออะไรชั้นเป็นคนคิดเหรอ” ฮยอกแจตะคอกกลับไปบ้าง เมื่อดูเหมือนเจ้าน้องตัวดีจะทำเหมือนเค้าเป็นคนผิด ทั้งที่ตัวเองขย่มเอา ๆ ชิ “ก็พี่ดิ้นนี่!!” “ก็นายทำชั้นเจ็บ นายเจ็บหรือไงเจ้าเด็กบ้า” ฮยอกแจยังคงโวยวายต่อไป แต่หน้าตาของน้องช่างดูซึมเศร้าเหมือนหมาหงอยไม่มีผิด “เออๆ....แค่นี้เอง เดี๋ยวค่อยซ่อมเอา” ฮยอกแจก้มลงดูสภาพเตียงที่หักเป็นสองท่อนแล้ว แต่ก็ยังพูดอย่างนี้ออกมาได้อีก “พี่จะบ้าเหรอ?? ซ่อม?? มันก็ไม่เหมือนเดิม” โจวคยูฮยอนยังคงตะเบ็งเสียงว่าพี่ชายที่ทำเหมือนว่าพี่คนนี้เป็นคนทำ “เลิกขึ้นเสียงกับชั้นได้ไหม!! ชั้นเป็นพี่นะ” ฮยอกแจตะโกนกลับไปบ้างอย่างไม่ยอมก่อน และดูเหมือนคำพูดนั้นจะสามารถหยุดคำพูดนั้นได้ จึงได้สำรวจไปรอบ ๆ เตียงต่อ “นี่อะไร??” แล้วทันใดนั้นฮยอกแจก็เหมือนจะมองเห็นอะไรที่ถูกซุกซ่อนอยู่ด้านล่างของลูกฟูกของเตียงนอน จึงพยายามที่จะหยิบมันขึ้นมาด้วยความอยากรู้ เกมส์.......................หนังสือเกมส์?? “พี่จะทำอะไร?? เอามาคืนผม” คยูฮยอนรีบคว้าหนังสือเล่มบางเล่มนั้นออกจากมือของฮยอกแจทันที ซึ่งการกระทำแบบนี้มันไม่สมควรจะทำกับผู้ที่มีอายุมากกว่านะ “เอาคืนมา!!” ไวทันความคิด เพราะเมื่อทันทีที่คยูฮยอนแย่งกับคืนไป ฮยอกแจก็แย่งกลับคืนมาได้โดยไม่ต้องลุ้น ก่อนจะเดินไปรอบห้อง เพื่อหลบหลีกเจ้าน้องตัวแสบที่คอยเดินตามหมายจะแย่งคืนไป “เฮ้ย!! นี่มันจูเลียนี่” ฮยอกแจที่เปิดไล่ ๆ หน้าไป ก็ต้องสะดุดลงตรงหน้าที่มีตัวการ์ตูนของเกมส์ที่เค้าเคยได้เล่น “จุดอ่อนของตัวนี้คือ หน้าท้อง...ให้เราพยายามหลอกล่อให้มือปล่อยออกจากร่างกาย จากนั้นก็ซัดลงกลางหน้าท้อง จะทำให้พลังของตัวนี้ได้หมดเร็วขึ้น” ฮยอกแจที่อ่านออกมานั้นเริ่มรู้สึกตะหงิด ๆ อยู่ในใจ ก่อนจะพยายามเปิดไปหน้าต่อไป ก็ต้องพบกับข้อความที่คล้าย ๆ กับ กับจุดอ่อนที่ต่างกันออกไป “เฮ้ย!! โจวคยูฮยอน นี่มันเฉลยเกมส์นี่!! นายโกงชั้นเหรอ!!” เสียงตะโกนของฮยอกแจมันช่างดังบาดหูคยูฮยอนซะจนต้องเอามืออุดเอาไว้.....ก็ในเมื่อตอนนี้มันเถียงอะไรไม่ออกนี่ จะเถียงไปได้ไงในเมื่อมันจริงๆ “พี่ต้องอ่านด้วยเหรอ?? คนทั้งโลกเค้าเห็นก็รู้และว่ามันคือหนังสืออะไร” ดู............นี่มันไม่ได้ทำให้สำนึกผิดเลยใช่ไหม เจ้าน้องบ้า!! “นายว่าชั้นโง่เหรอ?? ชั้นเป็นพี่นะ!!” คำพูดนี้ได้ออกมาจากปากของฮยอกแจอีกแล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้คยูฮยอนรู้สึกกลัวเลย ยังคงนั่งอยู่บนเตียงของซองมินอย่างไม่รู้สึกอะไร “อะไรก็พี่ๆ...แล้วไง สุดท้ายพี่ก็เสร็จผม” “ไอ้คยูฮยอน!! ชั้นจะฆ่าแก” พูดเสร็จฮยอกแจก็พุ่งทยานเข้าไปบีบคอคยูฮยอนหวังจะฆ่าให้ตาย....... แต่ถ้าตาย................เราไม่เป็นม่าย?? เฮ้ยย!! ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงนะ “เสียงดังอะไรกันนักหนา...เล่นเกมส์มันต้องเสียงดังขนาดนี้เลยเหรอไง??” แต่แล้วก็ได้มีเสียงๆ หนึ่งที่ดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออกมา เพื่อต้องการดุคนที่อยู่ภายในห้อง แต่!! “เฮ้ย!! ทำไมเตียงหัก!! พวกนายเล่นเกมส์บ้าอะไรเนี้ย” คังอินที่เปิดประตูออกมาหวังจะดุ แต่กลับต้องตกใจกับเตียงที่หักเป็นสองท่อน พร้อมทั้งคนสองคนที่ดูเหมือนจะทำอะไรกันก็ไม่รู้ แทบไม่อยากจะเดา “พี่!! เจ้าคยูฮยอนมันหลอกผม พี่ช่วยผมด้วย” ฮยอกแจเริ่มฟ้องให้กับพี่ ๆ และเพื่อนร่วมวงที่ต่างเดินเข้ามาดูอย่างสนอกสนใจ “ใครทำอะไรนายฮยอกแจ คยูฮยอนเค้าหลอกอะไร...แล้วทำไงให้เตียงหัก” อีทึกหัวหน้าวงได้เดินเข้ามาถามด้วยความตกใจกับสภาพภายในห้อง “พี่!! เจ้าคยูฮยอนน้องของพี่มันหลอกให้ผมเล่นเกมส์อะไรไม่รู้...แถมยังสร้างเงื่อนไขบ้า ๆ ด้วย” ฮยอกแจเริ่มเล่า แต่ก็ยังดีที่ไม่เล่าอะไรที่ทำให้ฟังดูแย่ไปกว่านี้ “ก็พี่อยากให้ผมเล่นด้วย...ถ้าไม่มีเงื่อนไข เกมส์ก็ไม่สนุกสิ” “ไม่ต้องมาเถียง!!” ทั้งที่พยายามจะอธิบายให้เข้าใจ แต่มันกลับทำให้ต้องมานั่งฟังคำพูดของคนสองคนที่กำลังเถียงกันอยู่ซะเอง “พี่อา...เจ้าเด็กนี้มันให้ผมฟังเสียงพี่อีทึกกับพี่คังอินสลับตำแหน่งกันอ่ะ...มันเลยถือโอกาสคิดเงื่อนไขบ้า ๆ มาอ่ะ” “หา!!” และแล้วคำพูดมากมายที่ได้ออกจากปากของฮยอกแจ มันกลับทำให้น้อง ๆ เริ่มเบนความสนใจไปยังพี่ชายทั้งสองที่ยืนก้มหน้าไม่พูดอะไรแม้แต่น้อย ไอ้เจ้าฮยอกแจ!! “พี่สองคนสลับกันเหรอ??” และเจ้าเด็กดงเฮก็ถามขึ้น............ถามออกมาได้ ทั้งที่ควรจะให้มันจบ ๆ ไปซะที อยากจะบ้าตาย “ละ..ละ...แล้วเงื่อนไขที่ว่าคืออะไร” อีทึกพยายามเลี่ยงคำถามมากมายที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ก็แอบกลัวว่ามันจะมาประจานมากไปกว่านี้ “ถ้าใครเล่นเกมส์ชนะให้ทำหน้าที่ผู้ชาย” ฮยอกแจตอบออกมาอย่างไม่อายเลยแม้แต่นิดเดียว พอ ๆ กับโจวคยูฮยอนที่ยืนทำหน้าระรื่นไม่ใส่ใจเช่นกัน แต่รู้ไหมว่าพวกพี่ๆ เพื่อน ๆ น้องๆ น่ะอายแทนจริงๆ “พวกนายแข่งเกมส์บ้าบอไรกันเนี้ย” ซองมินเริ่มเหงื่อตก เมื่อฟังจากการเล่าแล้ว “ผมก็เอะใจอยู่ว่าทำไมผมไม่เคยชนะสักที ที่แท้มันมีเฉลยเกมส์พี่......เจ้าเด็กนี่มันหลอกผม” ฮยอกแจไม่ยอมแพ้ เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นยังเล่าไม่จบ แต่เรื่องแบบนี้เค้าเล่ากันละเอียดแบบนี้เหรอ?? ไม่อาย?? “ทีพี่ยังทำเกมส์ผมพัง” โจวคยูฮยอนที่สงบปากสงบคำในตอนนี้ได้กลับกลายมาเถียงอีกครั้ง จนฮยอกแจที่โวยวายอยู่เริ่มหันมาหาเรื่อง “ก็บอกแล้วว่าจะชดใช้....แล้วที่แกทำให้ชั้นเจ็บก้นล่ะ แกชดใช้ยังไงหา!!” ในตอนนี้ดูเหมือนพี่ ๆ หรือเพื่อน หรืออะไรทั้งสิ้นก็คงจะหยุดการทะเลาะนี้ไม่ได้อีกแล้ว เมื่อยิ่งฟัง มันก็ยิ่งละอายแก่ใจ เหมือนต้องการจะบอกให้รู้ว่าคนอื่นห้ามยุ่ง “ก็ผมให้พี่ออนท็อปแล้ว แต่พี่ทำไม่ได้อารมณ์เอง” “แล้วไง ชั้นไม่ได้เก่งเหมือนแกนี่” “อะไร!! ผมก็ไม่เคยเหมือนพี่นั่นแหละ แต่เสียงพี่มันยั่วผมเองนี่” ยังคงเถียงกันต่อไป จนทำให้อีทึกและคังอินเริ่มมองหน้ากัน เพื่อที่จะตัดสินใจปิดประตูนี้ไปซะ ก่อนที่จะได้ยินคำพูดอะไรที่เกินจะรับไม่ได้ไปมากกว่านี้ “แล้วทำไมแกไม่ใช้เสียงยั่วชั้นบ้างล่ะ” “ก็ผมเกิดมาเมะ ไม่ใช่เคะ” “ไอ้....เฮ้ย ช่างเหอะ ไม่เล่นแล้วเกมส์บ้าบอพวกนี้” ฮยอกแจที่ไม่อยากจะเถียงต่อไ ป เพราะถึงแม้จะเสียตัวไปแล้ว.....แต่จะทำไงได้ดันไปหลงกลซะเอง จึงได้พาตัวเองออกไปจากห้องนันซะ อย่างน้อยเตียงก็หักไปแล้วคงเล่นเกมส์ไม่ได้สักพัก เอ๊ะ!! ทำไมพูดเหมือนอยากเล่นเกมส์อีกล่ะชั้น “โอ้ยไม่นะ ๆ” ฮยอกแจถึงกับตะโกนก้องออกมาพร้อมกับเอามือปิดหูไว้จนแน่น “ทำไม?? ติดใจเกมส์ผมเหรอไง??” น้ำเสียงที่กวน ๆ ได้เริ่มก่อกวนฮยอกแจอีกครั้งจนเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์รีบหันกลับไปเพื่อที่จะค้านทันที แต่มัน.........................เอนอีกแล้ว................... ตุบ!! “เฮ้ย!! นี่มันเตียงซองมินนะ” ฮยอกแจถึงกับโวยวายเมื่อเตียงนึงที่ได้หักไป แต่เจ้าเด็กนี้กลับพาไปอีกเตียงได้ซะอย่างนั้น “ก็แล้วไงล่ะ” “แล้วไงยังไง ถ้าเตียงหักอีกล่ะ??” ฮยอกแจเริ่มกลัวที่จะทำให้เตียงอีกเตียงต้องหักไปด้วยแรงของเจ้าคนที่อยู่ข้างบนคนนี้ ถ้าทำจริง ซองมินมีหวังด่าตายแน่ “หักก็บนพื้น” “เฮ้ย!! ไม่ได้หมายความอย่างนั้น” ฮยอกแจพยายามหลับเลี่ยงร่างกายของผู้ที่อยู่ด้านบนที่เริ่มลุกลามเข้าสู่เนื้อกายที่ขาวเนียนนั้น “ปล่อย!!......ให้ชั้นพักบ้างเหอะนะ” “แต่ผมไม่อยากพักนี่” “เฮ้ยยยยยย!! อย่าจับไอ้นั่น” “ไม่จับแล้วพี่จะมีอารมณ์ร่วมกับผมเหรอ??” “ไอ้โจวคยูฮยอน" “คร๊าบบบบบบบบบบบบบบบ!!” ช่วยด้วย...................ใครก็ได้ช่วยผมด้วย แล้วอย่างนี้ผมจะไปเต้นได้ยังไงกัน ผมต้องเต้นออกมาท่าตลกแน่ๆ เลย คนอ่านครับ ช่วยผมที >< เจ้าเด็กนี่มันไม่ยอมให้ผม on top เลย …. …. Who is SemE?? คุณหาคำตอบได้หรือยัง.................ว่าเค้าคือใคร End …… ….. ++ ของเเถม++ http://i53.photobucket.com/albums/g77/fanmatsu/kyuhyuk.gif