Forget Our Memories
posted on 21 May 2008 16:55 by boradori in SFKiHaeTitle ::: Forget Our Memories
Author :: Boradori
Cast ::: KiHae
Theme>>Xing :: Forget Our Memories
หากการจำความทรงจำระหว่างเรา
จะทำให้เธอเจ็บ ผมก็เลือกที่จะให้เธอลืมผมไปซะดีกว่า
.
.
.
“เราเลิกกันเถอะครับ ทงเฮ”
“คิบอม..”
“เราเลิกกันเถอะครับ ”
“นายไม่รักชั้นแล้วอย่างที่ใครๆบอก เพราะเป็นอย่างนั้นใช่มั้ย”
“ครับ..ผมไม่รักพี่แล้ว”
หลังจากคำนั้นของผม..สิ่งที่ผมรับรู้ได้ คือน้ำตาที่ไหลล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย ทงเฮไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น แต่แววตาที่มองผมด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและรวดร้าวอย่างที่สุดนั้น มันก็เพียงพอที่จะทำให้ผมรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น และหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ความรักสำหรับคุณจุดจบมันอยู่ที่ไหน ความรักสำหรับผมนั้น จุดจบของมันเริ่มขึ้นในในวันที่ผมไม่สามารถปกป้องเค้าได้ หรือแม้แต่ในยามที่เค้าต้องการใครสักคนแต่ผมไม่เคยอยู่ตรงนั้นได้เลย
เสียงอึกทึกครึกโครมไปทั่วสตูดิโอ เมื่อสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่ล้มทับสมาชิกคนหนึ่งของซุปเปอร์จูเนียร์
“เป็นอะไรบ้างทงเฮ ” ซีวอนเป็นคนปาดเข้าไปหาทงเฮคนแรก ร่างโปร่งอุ้มร่างเล็กด้วยสองแขน
“ไปโรงพยาบาลเหอะ แขนนายถลอกด้วย ”
“ไม่เป็นไร เราไหว ซ้อมต่อเถอะ”
“ไหวแน่นะ ”
“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ๆ” หันไปบอกพี่ๆคนอื่นๆและทีมงานที่ต่างกรู่กันเข้ามา หัวเราะและยิ้มให้แบบเดิม
“แล้วนี่คิบอมมันไปไหนของมันนี่ ” เหมือนคนพูดจะไม่ได้เจตนา อีทึกแค่พูดเพราะว่าจะต้องทำงานต่อแล้วเท่านั้น หากแต่ทงเฮที่ยิ้มอยู่นั้น..กลับกระตุกวูบในใจมากขึ้น..
.
.
.
“ทงเฮเป็นยังไงบ้าง..”
“มีไข้หลับไปแล้ว เกือบหายดีแล้วหล่ะ ถ้านายมาตอนทงเฮหายดีซะเลย ก็ไม่เป็นอะไรนะ” ซองมินพูดประชด แต่ทำให้ร่างใหญ่ ต้องเคลือบความเย็นชาภายนอกไว้
หัวใจจะได้ไม่เจ็บ..
กี่ครั้งแล้วที่วิ่งมาไม่ถึงตัวทงเฮสักที..
ตอนสปอร์ตไลท์ล้มโดนทงเฮ ก็กลับเป็นซีวอนที่เข้าไปรับทงเฮ ทั้งๆที่ตัวเองเป็นแฟน
มาตอนนี้ทงเฮไม่สบายหนัก..ก็กลับเป็นซองมินอีกไม่ใช่ตัวเองที่อยู่ข้างๆ
ไม่รวมอีกหลายๆครั้ง..ตอนทงเฮมีปัญหา กลับเป็นคนอื่นที่ทงเฮต้องไปปรึกษา
เพราะ คิบอมไม่มีเวลา
กลับมาตอนทงเฮจะหายดี
มาตอนทงเฮยิ้มได้เหมือนเดิมแล้ว
กลับมาทำไม?
“คิบอม..คิบอม..” พิษไข้ที่เหลืออยู่นิดหน่อย ทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มเพ้อ คิบอมเลื่อนเเขนทั้งสองข้างคร่อมตัวร่างบาง ดึงผ้าห่มให้แนบชิดอกเล็กอย่างเบามือ
คนดีของคิบอม..คิบอมขอโทษ..
“คิบอม.. คิบอมอยู่ไหน” ทงเฮยังคงเพ้อต่อไปมือบางไขว่คว้าหาอากาศ น้ำใสๆหยดลงมาจากเปลือกตาที่ปิดทับดวงตากลมโต
พลันทำให้มือที่จะเอื้อมไปคว้ามือบางไว้ชะงัก..
คิบอมทำให้ทงเฮร้องไห้..คิบอมจะทำยังไงดี..
.
.
.
จุดจบสำหรับความรักของผมมันเริ่มขึ้น ตั้งแต่วันที่ผม เปลี่ยนตัวตนตัวเองบางอย่าง เพื่อเค้าไม่ได้..
“คิบอม..วันนี้คิบอมว่าง เราออกไปเที่ยวกันเถอะ”
“ถ้าทงเฮอยากไปเที่ยว ก็ไปชวนฮยอกแจสิครับ ”
“ไม่เอา ก็เราอยากไปกับคิบอม..”
“วันหยุดผมชอบอยู่บ้านอ่านหนังสือ ทงเฮก็รู้ ชวนฮยอกแจสิครับ รายนั้นตามใจทงเฮจะตาย…”
หากคนที่ทงเฮอยากให้ตามใจที่สุด เป็นคิบอม..
และคนที่ทงเฮยอมทุกอย่างได้หมด ก็คือ คิบอมเช่นเดียวกัน..
“ทำไมไม่รู้จักเอาใจเค้าบ้างเลยหล่ะเรา” คังอินที่นั่งอยู่ใกล้ๆอดพูดขึ้นมาไม่ได้
“ก็ผมเป็นอย่างนี้ ของผมนี่ครับ พี่จะให้ผมทำยังไง”
ผมเป็นอย่างนี้ แต่ผมทำให้ทงเฮต้องร้องไห้ แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง
.
.
.
จุดจบสำหรับความรักของผมมันเริ่มจากวันที่ผม มองข้ามสิ่งเล็กน้อยของเค้า แม้ว่าผมจะไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมก็ทำให้มันเกิดขึ้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..
“ซองมิน..คิบอมลืมวันเกิดเราอีกแล้ว”
“ไม่เป็นไรน่าทงเฮ ”
“ตั้งแต่รู้จักกันมาคิบอมยังไม่เคยอวยพรวันเกิดเราเลย ”
“…….”
“อึ้งไปเลยใช่มั้ยหล่ะซองมิน ”
“เค้าเรียกว่าเสมอต้นเสมอปลายไง ก่อนเป็นแฟน และหลังเป็นแฟน”
“เรารู้ แต่เราก็อยากให้มันเป็นเหมือนคู่อื่นเค้าบ้าง เรารู้ แต่เราขอร้องไห้ก่อนได้มั้ยซองมิน เดี๋ยวคิบอมกลับมา เราจะยิ้ม ยิ้มแล้วจะบอกว่า ไม่เป็นไร เหมือนอย่างทุกที..”
มือที่กุมช่อดอกกุหลาบสีขาวอยู่ข้างนอกอ่อนยวบ..
คนดีคิบอมทำให้ทงเฮต้องร้องไห้อีกแล้ว..
คิบอมไม่ได้ตั้งใจแต่คิบอมทำให้ทงเฮต้องร้องไห้อีกแล้ว..
.
.
.
“คิบอมเนี่ย มันขยันมีข่าวกะผู้หญิงเนอะ”
“ผมก็ยังเป็นข่าวกับเจสสิก้าเลยพี่” พูดแก้ตัวให้ ตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจสสิก้าแล้วคิบอมคงไม่เช่นเดียวกัน
เชื่อใจ..ทงเฮ..เชื่อใจ
“วันก่อนชั้นเห็นคิบอมไปกินข้าวกับผู้หญิง”
“ไม่มีอะไรหรอก..”
“ชั้นเห็นมันไปส่งเค้าที่อพาร์ทเมนต์ด้วย”
“ไม่มีอะไรหรอก..”
.
.
.
“นี่ โคอาราครับนางเอกละครเรื่องล่าสุดที่ผมต้องเล่นด้วย”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ..” ทุกคนในวงกรู่กันเข้าไปทักทาย เมื่อคิบอมพาผู้หญิงคนนั้นมาที่บ้าน ทงเฮเพียงยิ้มบางๆ
“นึกไงถึงมาถ่ายที่นี่เลยว่ะ” ฮยอกแจผู้ปากไวกว่าใครเพื่อนเป็นคนถาม
“ผู้กำกับเค้าบอกอยากได้บรรยากาศน่ะ” แม้คิบอมจะไม่ได้มองมาเพราะต้องคอยดูแลผู้หญิงคนนั้น แต่ทงเฮก็พยักหน้าเข้าใจ
.
.
.
“นี่มันจูบปากต่อปากเลยนะ”
“ไหนชินดง ขอดูด้วยคนสิ” ฮยอกแจแทรกกลางระหว่างคังอินชินดง เยซองและซีวอนที่ยืนดูกองถ่ายละครอยู่หน้าสุด ในขณะซองมิน เลือกเดินมาข้างหลังเงียบๆ
มาหาทงเฮ..
“เป็นไงบ้าง” เหมือนจะเข้าใจในความหมายนั้น
“ไม่หึงเหรอ?” เพราะเชื่อใจอีกเช่นเดียวกัน จึงได้แต่ยิ้มให้ซองมินกลับไป
.
.
.
“กองก็เลิกกันไปแล้ว แล้วคิบอมไปไหนนะ”
“หาคิบอมเหรอไง ทงเฮ ” อีทึกทักทายน้องเล็กที่เดินทั่วบ้าน ในมือถือผ้าเย็น แน่หล่ะว่าต้องเอาไปให้คนที่ตามหา
“ครับ พี่เห็นมั้ยครับ”
“เห็นเมื่อกี้จะลงไปที่โรงจอดรถน่ะ”
โรงจอดรถ โรงจอดรถ..
มือที่ถือผ้าเย็น ชะงัก..อ่อนแรงลงจนผ้าเย็นร่วงหล่น เมื่อมองไปในรถคันคุ้นตา
เห็นผู้ชายใบหน้าคุ้นเคย..คนนั้นกำลังจูบกับผู้หญิงอีกคน
ไม่มีแม้แต่แสงสปอร์ตไลท์ คงไม่ใช่การเข้าใจผิด ว่านี่คือการถ่ายหรือซ้อมละคร
เพราะฉากแบบนี้ เพิ่งถ่ายเสร็จไป
วงแขนที่ตวัดรัดอีกคน มันทำให้ทงเฮเจ็บ
ริมฝีปากที่กำลังประกบลงกับกลีบริมฝีปากอื่น มันทำให้ลมหายใจทงเฮตีบตัน..
ความรัก..หัวใจ..กำลังถูกแบ่ง..
เข้าใจ..เชื่อใจ..
แต่ทำไม
ทงเฮรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย..
.
.
.
ไม่..ไม่มีทาง..
ร่างบางตรงดิ่งเข้าไป เคาะกระจกรถนั้นทันที..
เพิ่มแรงเข้าไปอีก เมื่อเห็นว่า คนในรถไม่มีทีท่าว่าจะมาสนใจ ทงเฮสักนิด..
ซองมิน ฮีชอล และ ฮยอกแจ ที่กำลังจะออกไปข้างนอก..ตกใจกับภาพเหล่านั้น
ทั้งหมดตามเข้าไปจับตัวทงเฮไว้…วินาทีเดียวกับที่คนภายในรถ ผละออกจากกัน..
แต่มือคิบอม ยังโอบเอวผู้หญิงคนนั้นอยู่ ทงเฮเห็น..
“นายทำแบบนี้ได้ยังไงคิบอม..” ฮีชอลเป็นคนแรกที่เข้าไปว่า
ดวงตาคมหันกลับมามามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังฮีชอล ..น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นทางยาว หน้าขาวซีดและดวงตาที่แดงกล่ำเพราะร้องไห้มาอย่างหนัก คิบอมมองมันอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว..”
“คิมคิบอม!!!!” ฮีชอลเป็นคนขึ้นเสียงพูด ในขณะที่ทงเฮ..
ทงเฮ..
“ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวเราจะไปไม่ทันดินเนอร์ ” รถยนต์คันหรูเคลื่อนออกไป ปาดหน้าคนทั้งสามที่ยืนอยู่หน้ารถทันที
ทงเฮ…ที่กำลังจะตาย..
หัวใจ..ที่เต้นว่ารัก คิบอม..
มันตาย..ตายไปแล้ว..
ตาย…ทั้งที่มันยังรักคิบอม..
“น้องคนนี้!! ” ฮีชอลจิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ ยิ่งหันไปเห็นว่า ซองมินกำลังปลอบทงเฮที่ร้องไห้อย่างหนัก ฮีชอลก็ยิ่งโกรธ ฮยอกแจเข้าไปช่วยอีกคน เมื่อเห็นว่า ซองมินคนเดียวเอาไม่ไหวเเล้ว
“คิบอมเค้าไม่รักชั้นแล้วรึไงซองมิน ฮึก! ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฮึก!”
“มันไม่รักก็ไม่ต้องรัก! มีคนอื่นให้รักถมไป! ” ฮีชอลพูดออกไปด้วยอารมณ์ กลับมาถึงบ้าน พี่กับเธอมีเรื่องต้องเคลียร์กันคิบอม มันจะเกินไป! มันเกินไปแล้ว!
.
.
.
“เราเลิกกันเถอะครับ ทงเฮ”
“คิบอม..”
“เราเลิกกันเถอะครับ ”
“นายไม่รักชั้นแล้วอย่างที่ใครๆบอก เพราะเป็นอย่างนั้นใช่มั้ย”
“ครับ..ผมไม่รักพี่แล้ว”
บานประตูนั้นปิดลงไปแล้ว แต่ภาพน้ำตาที่คลอเต็มแก้มของคนที่เพิ่งออกไป คิบอมยังจำมันได้ดี..
ทงเฮเจ็บปวดขนาดไหน คิบอมยังจำได้ดี..
แต่มันจะมีอะไรดีขึ้นมา ในเมื่อพูดไปแล้วว่า ไม่รัก..
ผมไม่รักทงเฮแล้ว..
.
.
.
“เป็นอะไรน่ะทงเฮ ทำไมร้องไห้ขนาดนี้..”
“เรื่องคิบอมอีกสิ..”ร่างบางซุกกับผ้าห่ม ความหนาของผ้าไม่ได้ช่วยดูดซับน้ำตาที่ไหลออกมาได้เลย ฝ่ามือซองมินเพียงแต่ช่วยประคองร่างกายทงเฮไม่ให้สั่นด้วยความสะอื้น แต่มันไม่ได้ทำให้สามารถก่อหัวใจที่แตกลงไปเพราะคำว่า ผมไม่รักพี่แล้ว ที่คิบอมบอกได้..ร่างบางร้องไห้จนไม่รู้จะหาน้ำตาที่ไหนออกมาได้อีกหันมาบอกซองมิน เสียงสั่น พลันทำให้ฮีชอลที่กำลังอ่านการ์ตูน เพราะคิดว่าทะเลาะกันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้วนั้น ชะงักงัน
“เราเลิกกับคิบอมแล้วซองมิน เราเลิกกับคิบอมแล้ว..”
จบประโยคนั้น! พี่สาวคนสวยของวงออกไปจากห้องทันที! ไม่ต้องเดาว่า ตอนนี้อารมณ์ของฮีชอลที่พุ่งถึงขีดสุดนั้นมันตรงไปห้องไหน
“มันจะเกินไปแล้วนะคิบอม..”
แล้วภาพของผู้ชายที่ ชันเข่าขึ้นทั้งสองข้าง ดวงตาและใบหนาคมซุกอยู่ตรงร่องขา ก็ทำให้ เสียงที่เคยแผดร้องด้วยความโกรธของฮีชอลเมื่อเข้ามาในห้อง ชะงักอีกรอบ..
ภาพที่ฮีชอลเห็น…หากเดาไม่ผิด น้องชายของเค้า กำลังร้องไห้..
คิบอมคนที่เก็บความรู้สึกไว้ใต้ใบหน้าที่เงียบขรึม..ไม่ค่อยบอกหรือแสดงความรู้สึกนั้นกำลังร้องไห้..
ดวงตาดำขลับเงยหน้ามองฮีชอลทันที เมื่อเห็น เสียงถอนหายใจยาวพรืดของคนที่ได้ชื่อว่า เป็นพี่ชายคนนึงของเค้า
“พี่ฮีชอล..ผมจะทำยังไงดี ผมเจ็บเหลือเกินแล้ว..”
แค่นั้นก็คงเพียงพอ ที่จะทำให้ ฮีชอล เลือกที่จะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ สิ่งที่เห็นเป็นเครื่องยืนยันอยู่แล้วว่า คิบอมรู้สึกเช่นไรกับทงเฮ แน่หล่ะ มันต้องมีเหตุผล ฮีชอลตบหลังคิบอมให้กำลังใจ บางที การไม่พูดอะไร แต่นั่งฟังเงียบๆ คงเป็นการปลอบประโลบที่ดีที่สุด
This can′t go on
It′s for the best of us
I can′t seem to stop the tears rolling down
I′m forcing on a smile
“การที่ผมเลิกกับเค้าคงเป็นทางที่ดีที่สุด ทั้งที่มันคงดีที่สุดแต่ทำไมผมยังร้องไห้อยู่ล่ะครับพี่.. ”
Don′t wanna show my tears
I would be so less of a man
I couldn′t even do that one thing
How foolish can I be
…ผมไม่อยากให้น้ำตาไหล
.. มันดูว่าผมเป็นคนโง่ ผมเพิ่งทำเรื่องโง่ที่สุดมา ..
“ทำไมถึงไม่อธิบายอะไร ทั้งๆที่นายรักเค้า” ฮีชอลถามขึ้นมาเป็นคำแรก
“เรื่องในวันนั้นมันไม่ได้มีอะไรใช่มั้ย?”
คิบอมพยักหน้า.. เรื่องวันนั้นมันไม่ได้มีอะไรเลย คิบอมรู้ว่าโคอาราชอบ แต่คิบอมไม่ได้สนใจ แล้ววันนั้นโคอาราเป็นคนดึงคิบอมมากอด คิบอมไม่ได้เริ่มต้น
คิบอมเป็นคนผลักออก พอหันมาก็เห็นทงเฮ ฮยอกแจ..และฮีชอลพอดี มือที่ผละออกหยุดค้างไว้..
เพราะคิบอม..กำลังตกใจ และคาดไม่ถึง..
คนดี…คิบอมทำให้ทงเฮต้องร้องไห้อีกแล้ว..
กี่ครั้งแล้วนะคนดี…คิบอมทำให้ทงเฮต้องเสียใจอีกแล้ว..
“จุดจบสำหรับความรักของพี่ที่ร้ายแรงที่สุดคืออะไรครับ พีฮีชอล?”
“หืม..”
“ สำหรับผม มันคือวันที่ทงเฮมองผมแล้วมันทำให้น้ำตาของทงเฮไหลไม่หยุด ”
Please forget our memories
Baby please forget our memories
Just leave and don′t ever come back to me
You don′t deserve a guy like me
“ถ้าทงเฮมองผมแล้วต้องร้องไห้ ผมก็ขอเลือกให้..ผมไม่ต้องอยู่ในความทรงจำของทงเฮ ลืมผมแล้วไม่ต้องมองผมอีกเลย”.
“คิบอม..”
.
.
.
“พี่เข้าใจแล้วใช่มั้ยครับ?” ดวงตาคมตอนนี้ดูอ่อนแอเหลือเกิน ฮีชอลจะทำยังไงดี ในเมื่อน้องที่รักทั้งสองคนเป็นแบบนี้ ทงเฮตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน..
คงนอนร้องไห้อยู่ ไม่ต่างกัน..
“แต่ความรักมันเริ่มต้นใหม่ได้นะ พี่ว่า..”
“หันหน้าเข้าหากันแล้วมันก็คงเป็นแบบเดิม..ผมไม่ใช่แฟนที่ดีนักผมรู้ตัว
ผมพยายามที่จะให้เวลากับทงเฮ แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่ทงเฮเอื้อมถึง
ผมพยายามแล้ว แต่ยังละเลยสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ทงเฮทำให้ผมเสมอ..
ผมไม่ได้ตั้งใจแต่ผมก็ทำให้ทงเฮเสียใจอยู่เรื่อยๆ
ผมมักจะมาหลังจากที่ทงเฮเสียใจหรือเสียน้ำตาอยู่ร่ำไป ในขณะที่เวลาที่ทงเฮต้องการ ผมไม่เคยเป็นคนเช็ดน้ำตาให้เค้าเลย..”
“พี่ครับ..ผมเจ็บ..เพราะผมทำให้ทงเฮเจ็บ..”
Don′t look back just turn away
Baby don′t look back just turn away
I know I′ll regret it
But I just want what′s best for you and me
“ผมเสียใจ แต่ทุกครั้ง..ผมทำให้มันเกิดขึ้นอีก..”
“ผมถึงเลือกทางที่ดีที่สุด ซึ่งมันไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่..”
.
.
.
“แต่อย่างน้อยนายน่าจะบอกทงเฮ..”
I will be fine
I always will be fine
I′ll do anything to make you happy
That′s what I desire
“บอกว่า ผมสบายดี เพราะผมทำให้ทงเฮมีความสุข ผมทำสิ่งที่เค้าต้องการ คือการที่ทำให้เค้ายิ้มโดยไม่ต้องร้องไห้อีก ครับ ผมจะบอกเค้าอย่างนั้น..”
But this is hard for me
I cannot even find the words
To say to you what is on my mind
How foolish can I be
“แม้ว่ามันจะหนักหนาสำหรับผม ในการหาคำอื่น เพื่อที่จะสื่อถึงว่า แท้จริงแล้ว ทงเฮยังอยู่ในใจผม ผมยังรักเค้า ไม่เสื่อมคลาย”
Though I gave her up in my life
She will never leave deep in my heart
Things did not go according to the plan
I made my decision of letting go
But I can′t seem to know why I keep on holding on to her
“ผมทรมานเหลือเกินครับพี่ฮีชอล ผมจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ยังไง..”
.
.
.
.
บานประตูบานเดิมปิดลงเพราะฮีชอลออกไปได้สามชั่วโมงแล้ว คิบอมยังคงนั่งชันเข่าเค้าหากันเหมือนเดิม..
ห้องทั้งห้องมีเพียงความมืดมิด เช่นเดียวกันกับจิตใจชายหนุ่ม คิบอมยืดตัวจนเต็มความสูง มือที่เอื้อมจะจับลูกบิดประตูห้องน้ำชะงัก..เมื่อเห็นแสงไฟลอดจากประตูหน้า..
ความคิดของคิบอมลอยไปหา คนที่อยู่ในห้องไม่ไกลกันเท่าไหร่ ไฟตรงส่วนกลางยังคงเปิดอยู่ แต่ไฟในห้องนั้น จะปิดลงรึยัง..ที่สำคัญ คนคนนั้นจะเลิกร้องไห้รึยัง..
คิบอมตัดสินใจเดินออกจากห้องตัวเอง ก้าวขาออกไปภายนอก เหลือบเห็นซองมินพิ่งเดินลงบันไดชั้นสองไป..
คนดีของคิบอม..คงกำลังอยู่คนเดียว..
หลับไปแล้วหรือว่าร้องไห้อยู่?
ความเป็นห่วงที่มีอยู่ท่วมท้นจิตใจนั้น ทำให้คิบอม บิดประตูห้องนั้นทันที
ห้องทั้งห้องเงียบสงบ..ร่างเล็กนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวเอนเข้าหาหมอนข้าง
คิบอมนั่งลงข้างเตียวแผ่วเบา กลัวจะทำให้คนที่หลับอยู่นั้นตื่น..มือหยาบกร้าน รั้งมือจะลูบไล้ผมนิ่ม..
ไม่ได้วางแนบ..แต่ชั่งใจวางทาบให้ห่างสักสองสามเซ็น คิบอม มองใบหน้าหวานนั้น ราวกับจดจำทุกอย่าง..มือหนา ปัดคราบน้ำตาออก.. มือไม่ได้โดนใบหน้า แต่คนดีจะรู้มั้ยว่า คิบอมปัดมันออกให้แล้วนะ น้ำตาที่ทำให้ทงเฮเสียใจ กลางอากาศ..
“คิบอม..”
ริมฝีปาก..แผ่วเบา..ยังครวญครางคำที่ทำให้หัวใจคิบอมเจ็บเช่นเดิม..
“คิบอม กลับมา.. ได้โปรด กลับมา..”
คิบอมก้มตัวลง ใบหน้าที่มีไรหนวดห่างจากใบหน้าทงเฮเพียงคืบ เพียงคืบนั้น คิบอมไม่กล้าสัมผัส ได้แต่ปลอบประโลม เบารดลมหายใจที่เปลือกตา สันจมูก ทุกทีที่น้ำตาทงเฮไหลออกมา..และเหลือคราบน้ำตาทิ้งไว้
Please forget our memories
Baby please forget our memories
Just leave and don′t ever come back to me
You don′t deserve a guy like me
จนมาถึงที่ริมฝีปาก ที่กำลังพูดว่า
“ได้โปรดกลับมาเถอะคิบอม..”
Don′t look back just turn away
Baby don′t look back just turn away
“ลืมคิบอมซะเถอะนะทงเฮ ”
คิบอมเป่ารดลมหายใจช้าๆ ริมฝีปากหนาวางตรงตำแหน่งที่โน้มตัวลงไปเพียงแค่หนึ่งเซ็น จะประกบกับริมฝีปากบางพอดี
“ให้คิบอมเป็นคนจูบและปลอบประโลมทงเฮอยู่ห่างๆนะคนดี โปรดเข้าใจว่าแม้เราจะไม่ได้สัมผัสกัน แต่ คิบอมก็จะมองคนดีของคิบอม ตลอดไป”
I know I′ll regret it
But I just want what′s best for you and me
“ในเมื่อการมองแต่คิบอมของทงเฮ ทำให้ทงเฮต้องร้องไห้ เพราะฉะนั้น เป็นแบบนี้แหละดีแล้ว”
หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ด้วยความอดทนสูงไม่ให้มันหยดลง ค่อยๆไหลลงสู่ใบหน้าทงเฮช้าๆ
ทงเฮคงไม่รู้
“รัก”
คิบอม..เลือกทางที่ดีที่สุด ซึ่งมันไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่..
THE END…
เอาอีกแล้นข้าพเจ้า อย่าให้อีนี่ได้ฟังเพลงเถอะ มันจะเอามาแต่งฟิกได้ทั้งนั้น -*-
ฟังเพลงนี้จบ ลุกขึ้นหาเนื้อตอนตีห้า แล้วก็เปิดคอมพิมเลยค่ะ
ตอนแรกจะแต่งคูยมิน ฟังเนื้อหาแล้ว เปลี่ยนแผนเป็นบอมด๊อง ไม่ใช่ลำเอียง แต่มันได้ฟิวล์มากกว่า ยิ่งบุคลิกบอมเป็นคนนิ่งๆเงียบๆแล้ว (ทำยังกะกี้ไม่เงียบแหละเธอ-*-)
ไม่ได้อยากแต่งฟิกเศร้านะค่ะ แต่เพลงนี้มันเพราะจริงๆ ><”
Xing ซิงเกิลนี้เพราะทุกเพลงเลย (โฆษณาได้อีก)