Title :: Kiss Me
Author :: Boradori
Cast :: KyuHae
Theme Song :>> Kiss Me // Must Listen ! //
สายมากแล้ว แสงแดดสีทองต้องประกายกับทะเลสาบข้างหน้าเป็นประกาย แดดจ้าทอดเป็นลำเกิดเป็นเงาของร่างที่นอนอยู่บนเตียง ทงเฮมองร่างสูงซึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่บนหมอนสีขาว เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกให้รู้ว่าร่างสูงกำลังอยู่ในห้วงนิทราและกำลังฝันดี มันคงไม่เป็นอะไรเลย ถ้าโจวคยูฮยอนจะนอนกินบ้านกินเมืองในวันอื่นที่ไม่ใช่ วันนี้ ที่เป็นวันหยุดของตารางงานที่ติดต่อกันโดยไม่ได้พักมาถึงเกือบเดือน
เกือบเดือนแล้ว ที่เราไม่ได้กลับเกาหลี มันเวลาประมาณเดียวกันกับการที่ทงเฮมีโจวคยูฮยอนเป็นรูมเมทร่วมห้อง ทงเฮไม่แน่ใจว่าคยูฮยอนเป็นคนไปบอกพี่ซึงฮวานรึเปล่าพวกเราถึงได้นอนด้วยกัน เค้ารู้แต่ว่า วันนั้นเมื่อคยูฮยอนคว้ากุญแจห้องแล้วบอกว่า“พี่ทงเฮผมอยากนอนกับพี่” ก็ไม่มีใครบอกขัดอะไร ทุกคนกลับอมยิ้มด้วยซ้ำ เรื่องนี้มันซ่อนอะไรที่ทงเฮไม่รู้อยู่รึเปล่านะ
เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ นอน นอนกับพี่ หมายถึง นอน….นอนคือเรื่องอย่างว่าเหรอ? นึกถึงวันต่อมาที่ซีวอนทำหน้ายิ้มมองเค้ากับคยูฮยอนแปลกๆไหนจะโจวหมี่ เฮนรี่กับเรียววุค แม้แต่พี่ฮันกยองที่ดูเงียบๆ ก็ยังแซวทงเฮ แก้มขาวพองตัวออกเป็นสีแดงทันที ปฎิทินผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว
ลีทงเฮ!!! นายมันหัวช้า ชะมัด!!!
เสียงกดศีรษะลงบนหมอนพร้อมกับการเลื่อนผ้าห่มให้ชิดหน้าอกมากขึ้น ทำให้ทงเฮหันกลับมาสนใจคยูฮยอน ร่างสูงเอามือพาดเหนือศีรษะ นอนคว่ำหันศีรษะออกมานอกเตียง ทงเฮนั่งลงตรงปลายเท้า
“คยูฮยอน” เรียกครั้งที่หนึ่ง
“คยูฮยอนอ่า..” เรียกครั้งที่สอง ปลายนิ้วจิ้มเบาๆลงบนเอวของร่างสูง
“คยูฮยอนอ่า..”และเมื่อมันไม่ได้ดั่งใจทงเฮก็เลิกเสื้อสีขาวของคยูฮยอนขึ้น เคลื่อนตัวคร่อม ตะปบฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างลงบนเอว ตีอย่างแรง!!
“โจวคยูฮยอน!!!!!!”
“พี่ทำอะไรอยู่ เสียงดังจังเลย นอนนิ่งๆนะ นอนดีๆ ”
ตุ๊บ!!!!!!
“………” ทงเฮเบิกตากว้าง แทนที่น้องเล็กมันจะตื่น มันดันคว้าตัวทงเฮให้นอนลงด้วยแล้วเอาแขนกอดตัวทงเฮไว้อีก พร้อมทั้งการดันศีรษะของทงเฮให้อยู่ที่หัวไหล่
“ฮยองอ่า ผมง่วง นอนกันเถอะ ” ทงเฮเบ้หน้า พี่ตัวเล็กเอารอยยิ้มใสเข้าสู้ แบบทุกที
“เค้าว่าที่ฮ่องกงเนี่ย เกมส์ถูกกว่าที่เกาหลีมากเลยนะคยูฮยอน นายน่าจะออกไปซื้อ ไปมะ ฉันไปเป็นเพื่อน” ข้ออ้างของทงเฮก็คืออยากเที่ยว เรามาฮ่องกงได้สองวัน ได้หยุดทั้งที ก่อนกลับจีนพื่อทำงานต่อแบบนี้ ใครจะไม่คว้าโอกาสทองไว้
“ไม่เอาหรอก นอนดีกว่า เดี๋ยวพี่ทีมงานก็ซื้อมาฝากผมเองแหละน่า ”
“ทำไมเค้าต้องซื้อมาฝากนาย”
“ก็ผมเป็นน้องเล็กนี่ น้องเล็กมีสิทธิพิเศษ”
“ตอนนี้เฮนรี่ต่างหาก”
“เหมือนกันแหละน่า นอนเถอะครับ” เสียงทุ้มพึมพำเบาๆ คยูฮยอนซุกหน้าลงกับไรผมนิ่ม อ้อมกอดกระชับเข้า จมูกคมโด่งกดอยู่ตรงแก้มของทงเฮ ทงเฮต้องหันหน้าไปทางอื่น เพราะถ้าหันเข้าไปหาเราคงจูบกันพอดี และทงเฮคงต้องเขินอยู่ฝ่ายเดียว เนื่องจากคยูฮยอนกำลังจะไปเฝ้าพระอินทร์อีกแล้ว
“นอน นอน นอน”เสียงใสเรียกอีกครั้ง
“……”
“วันนี้นายไม่คิดจะทำอะไรเลยรึไง นอกจาก นอน…นอน นอน…” ทงเฮเอามือตะปบแก้มของคยูฮยอนบีบโยกใบมา เป็นผลให้คยูฮยอนต้องปรือตามอง ตอบเสียงยู่ยี่
“ผมโทรหาพี่นาราแล้ว”
“จริงอ่ะ”
“ผมโทรไปขอให้บอกพ่อ ส่งตังให้ ตังในบัตรผมหมด” ทงเฮพรูลมหายใจออกเป็นพืด
“น้องชายไม่ดี”
“แล้วพี่รักน้องชายคนนี้ป่ะหล่ะ” เริ่มหน้าร้อนเข้าแล้ว เมื่อคยูฮยอนกระเถิบตัวเข้ามาใกล้ มองทงเฮตาวาว มือทงเฮตอนนี้ตั้งอยู่บนหน้าอกของน้องคนเล็ก ทงเฮก้มหน้า พูดเป็นชุด
“รักสิ รักเหมือนรักเรียววุค เฮนรี่ เราวงเดียวกัน ทำงานด้วยกัน นอนด้วยกัน ”
“เป็นกิ๊กกัน?”
“เห?”
“ผมกับพี่เป็นกิ๊กกันด้วย เลยรักมากกว่าคนอื่น ใช่มะ ผมรู้น่า ว่าใครๆก็รักผม รวมทั้งพี่ อย่าพูดเลยนอนเถอะ” สุดท้ายคยูฮยอนก็วกเข้าประเด็นเดิม คราวนี้ทงเฮลุกขึ้นนั่ง ร่างเล็กจับนาฬิกาข้อมือตรงแขนคยูฮยอนพลิกขึ้นดู
“ฉัน ลีทงเฮ ขอสั่งให้น้องที่หลงตัวเองที่ชื่อโจวคยูฮยอนตื่น! ”
“พี่อ่า”
“อย่าดื้อสิ คยูฮยอน”
“วันนี้วันหยุดของผม ขอผมนอนเถอะ” ยื้อไม้อ่อนไม่ได้ผลคราวนี้ต้องใช้ไม้แข็ง ทงเฮใช้แรงทั้งตัวดึงคยูฮยอนให้ลุกขึ้นนั่ง ร่างเล็กล้มกลับไปทับร่างคยูฮยอน แต่ทงเฮก็ยังพยายาม
“เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของนาย แล้วเป็น…”
“เป็นวันที่พี่อยากเที่ยวใช่มั้ย!!” เจ้าของมือกระด้างที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งใช้ฝ่ามือแตะตรงหน้าผากเล็ก
โอ๊ะ!!
“เจ็บนะ”ทงเฮทำหน้ามุ่ย
“คนอะไรแกล้งพี่”
“แล้วพี่จะไปไหนหล่ะครับ ” คยูฮยอนใช้ขาทงเฮเป็นหมอนนอนชั่วคราว แขนวาดวางไว้รอบเอว ซุกหน้าลงตรงหน้าตัก
“แลกกับจูบหนึ่งที ผมไปเป็นเพื่อนได้ ”
“เด็กบ้า”
“งั้นผมนอนต่อแล้วนะ”
“เออ ตกลงก็ตกลง !! ” ทงเฮขมุบขมิบริมฝีปาก ร่างเล็กหน้าแดง เมื่อคยูฮยอนพลิกกายมองหน้าทำตาปริบๆ
“เอาตอนนี้เลยเหรอ?”
“………” ไม่มีคำตอบนอกจากรอบยิ้มที่หยักขึ้นบนริมฝีปากคม
“ทีเดียวนะ” ทงเฮหลับตาลงช้าๆ ให้ตายเถอะเกิดมาลีทงเฮไม่เคยจูบผู้ชายคนไหนแล้วหวั่นไหวเท่านี้เลย กับคยูฮยอนแม้จะถูกเนื้อต้องตัว กอดกันบ่อยครั้งจนเป็นเรื่องปกติ แต่การจูบโต้งๆแบบนี้ สารภาพตามตรง มันรู้สึกปั่นปวนไปหมด ร่างกายทงเฮร้อนไปทุกส่วน ทั้งความหวาบหวามและรัญจวน
อ่ะ!!
“พี่ทำอะไรน่ะ!!” ทงเฮล้มคะมำลงบนหน้าตักของตัวเอง
“พี่ตลกจัง ใครเค้าให้มัดจำก่อนทำงานบ้าง แล้วนั้นพี่จูบขาตัวเองเหรอ ” ความอายของทงเฮปิ๊ดขึ้นขีดสุด โจวคยูฮยอนลุกขึ้นไปยืนพิงผนังยืนกอดอกแล้วยิ้มเยาะทงเฮตั้งเต่เมื่อไหร่ ไอ้น้องบ้า ไอ้เด็กบ้า แกล้งพี่แกล้งเชื้อ
“ผมอาบน้ำก่อน สิบนาที”
“จะไปไหนก็ไป”
“งั้นผมนอนนะ”
“ไปอาบน้ำสิ!”
“ฮ่าฮ่า ” ประตูห้องน้ำปิดลงพร้อมเสียงหัวเราะ ทงเฮล้มกลิ้งเอาหมอนสีขาวบิดหน้า ร่างเล็กนอนกลิ้งพันตัวเองกับกองผ้านวม อีกแล้วน้าลีทงเฮ อายเค้ามั้ยหล่ะ อาย อาย อาย นอกจากเล่นเกมส์เก่งแล้วหมอนั่นยังเจ้าเล่ห์ โว้ยยยยย เมื่อไหร่เค้าจะตามน้องแบบคยูฮยอนทันสักทีนะ
วันนั้นมันคงเป็นชาติหน้า ชาติหน้าแน่ๆ หมอนี่คิดจะทำอะไรทงเฮไม่เคยทันเลย ถ้าปาปารัชซี่ตามมาถ่ายรูปตอนนี้คงมีข่างดัง พาดหัวข่าวตัวหนาว่า “นักร้องวงซุปเปอร์จูเนียร์ โจวคยูฮยอนและลีทงเฮ หนีมาเดทและยืนกอดกันกลางรถเมล์ ”
“คยูฮยอนอ่า ก้มหน้าลงหน่อยสิ เดี๋ยวคนก็รู้หมดว่าเป็นเรา”
“จะกลัวอะไร”
“………” คยูฮยอนไม่กลัว ไม่กลัวจริงๆ นอกจากแว่นกันแดด หมวกสักใบวันนี้คยูฮยอนก็ไม่สวม ร่างสูงเอามือตั้งลงบนหมวกแก๊บของทงเฮก้มบอก
“คนมอง เราก็จูบกัน จบ……. ไม่มีใครรู้เดี๋ยวผมเอามือบัง”
“บ้า”
“ดีที่พี่ยังรู้ว่าบ้า”
“อ่า”
“วันนี้วันดีนะ ปกติพี่หัวช้านี่” มือเล็กบิดลงตรงท่อนแขนบนของคยูฮยอน แทนว่าจะโอดครวญว่าเจ็บ คยูฮยอนกับอมยิ้ม ริมสีปากสีเลือดแวววาว ชอบอกชอบใจ ทงเฮกัดปากฟึดฟัด
“น้องบ้าหยุดพูดไปเลย ” ต่างฝ่ายต่างเบนหน้าออกทางอื่น ทงเฮเขินมากกว่าโกรธใบหน้าคนตัวเล็กจึงเป็นสีแดงระเรื่อ ส่วนคยูฮยอนก็ละม้ายรอยยิ้มไม่ต่างกัน
รถเมล์เคลื่อนผ่านจากที่โล่งกว้างจนถึงย่านที่มีป้ายภาษาจีนป้ายใหญ่เรียงติดๆกันเกือบทุกตึก ดีที่รถเมล์จอดตรงย่านสวนสาธารณะ ลงมาแล้วจึงไม่ต้องเบียดกับคลื่นมนุษย์ซึ่งเดินสวนไปสวนมาช็อปปิ้งให้วุ่นวาย
“นี่คยูฮยอน” ทงเฮแตะแขนคนที่ลงมาก่อน
“วันนี้ นายอยากได้อะไรมั้ย”
“ทำไมผมจะต้องอยากได้อะไรด้วย ”
“ไม่มีเหรอ คิดสิคิด” คยูฮยอนใช้วงแขนรั้งให้ศีรษะทงเฮเข้ามาหา ตัวร่างเล็กกระแทกโดนอกแกร่ง
“ผมอยากให้พี่สูงกว่านี้ เราจะได้จูบกันถนัด ”
“ล้อเล่นอีกแล้ว”
“รู้อีกแล้วด้วย ฮ่าฮ่า” ทงเฮกำหมัดตั้งท่าจะยันหน้า แต่คยูฮยอนหลบทัน ร่างสูงเอามือแตะเอวพี่ตัวเล็ก
“หิวมั้ย ผมหิว”
“หิวเหรอ? นายอยากกินอะไร ” ถามแล้วก็อยากกัดปากให้หายไป คยูฮยอนมองริมฝีปากทงเฮอีกแล้ว
“พี่เลี้ยงนะ”
“ได้เลย”
“คยูฮยอนอยากได้เสื้อมั้ย”
“ไม่อะ ผมซื้อฝากพ่อแทนได้ม่ะ”
“เอาของนายด้วยสิ”
“ก็ผมไม่อยากได้นี่”
“คยูฮยอน อยากกินเค้กมั้ย”
“กินของหวานในวันที่อากาศเย็นนี่นะ ”
“ก็มันต้องเป็นวันนี้นี่”
“หืม?”
“เฮ้ออ”
“หืมมม? ทำไม”
“ไม่ทำไม เฮ้อออ”
ทงเฮมองร่างสูงในชุดเสือยืด ซึ่งทอดตัวนอนขนานกับเตียง กลับมาจากข้างนอกกับทงเฮได้สองชั่วโมงแล้ว โจวคยูฮยอนใช้ชีวิตแบบเดิมคือการนอน ตกลงว่า น้องคนเล็กของทงเฮ จะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าเนี่ยว่าวันนี้เป็นวันสำคัญในชีวิตของตน สาเหตุที่ทงเฮกระตือรือร้นให้คยูฮยอนออกไปเปิดหูเปิดตา เอาอกเอาใจ หรือแม้แต่ถามไถ่สิ่งที่อยากได้
ก็เพราะ ว่าวันนี้ คือวันเดียวกับสองปีที่แล้ว ที่คยูฮยอนเข้ามาเป็นชุปเปอร์จูเนียร์อีกคน
น้องบ้า ไม่รู้เรื่องเลย…
ไฟสีส้มของเทียนไขสองเล่มแต้มประกายกับสีขาวเนื้อครีมของเค้ก ทงเฮวางมันลงบนโต๊ะที่อยู่ติดกับหน้าต่าง เปิดฝาเบียร์กระป๋องสองกระป๋องรอไว้ ทันทีที่ทงเฮปิดไฟในห้อง ห้องกว้างก็ล้อมรอบไปด้วย ไฟสลัวของเปลวเทียน
“คยูฮยอนตื่นได้แล้ว ” ร่างเล็กเดินไปปลุกน้องแบบเมื่อเช้า แต่วิธีการปลุกของทงเฮตอนนี้ คือการกุมมือหนา อีกมือตบแก้มเบาๆ
“มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ ตื่นเถอะ”
“ฮยองอ่า……”คยูฮยอนขยับซ้ายขวา เสียงทุ้มครางถึงการรบกวน ทงเฮตัดสินใจเรียกอีกที คราวนี้กระซิบตรงข้างแก้มเบาๆ
“ลืมตาสิ ฉันมีอะไรจะให้นาย” ทงเฮไม่รู้ว่าคยูฮยอนอยากได้หรือไม่ แต่ทงเฮอยากทำ ใจทงเฮอยากทำ
“คยูฮยอนอ่า คยูฮยอน..” ลมหายใจอ่อนๆและกลิ่นริมฝีปากเปียกชื้นอยู่ใกล้เหลือเกิน คยูฮยอนปรือตาขึ้น แผงตายาวลืมตามอง
“นายตื่นแล้ว” ใบหน้าทงเฮแย้มยิ้มเหมือนเด็กเล็ก
“ทำไมห้องมืด”คยูฮยอนขยี้ตาและเมื่อเห็นว่า การที่ห้องทั้งห้องมืดลงจนเห็นเพียงแสงสลัวหย่อมนึงนั้น เพราะมันมาจากแสงของเปลวเทียน ร่างสูงก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงในท่าขัดสมาธิ
“พี่ทำอะไรเนี่ย”
“มานี่เลย” ด้วยแรงกึ่งลากกึ่งจูงของทงเฮ คยูฮยอนก็มายืนตรงโต๊ะเตี้ย กระจกระเบียงสะท้อนภาพทงเฮยกเค้กขึ้นให้คยูฮยอนเป่า แสงของเปลวเทียวสองเล่มสว่างตา
“เป่าทำไม ผมบอกแล้วไงไม่กินเค้กในวันที่อากาศเย็น”
“เง้อ ” ร่างบางถอดใจ
“วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว เป็นวันที่เด็กชายโจวคยูฮยอนขึ้นแสดงบนเวทีครั้งแรกในฐานะศิลปินวงซุปแปอร์จูเนียร์ นายเข้ามาเป็นน้องของเราอย่างเต็มตัว เป็นวันที่ทำให้เราได้ผูกพันกัน จนถึงวันนี้ นาย เป่าเค้กได้รึยัง?”
คยูฮยอนอมยิ้มจนเห็นฟันสีขาว ร่างสูงก้มลงจนเห็นแพขนตายาว คิ้วเข้มเรียงตัวสวยงาม แววตาคมประสานกับแววตาของทงเฮ ไฟทั้งห้องหายไปเหลือเพียงแสงสว่างจากดวงดาวข้างนอกลอดเข้ามา ดวงดาว บันไดทอดขึ้นไปหา จุดเริ่มต้นของก้าวต่อๆไป
ทงเฮนั่งอยู่บนตักแกร่ง คยูฮยอนโอบเอวเล็กไว้ หลังของร่างสูงพิงขอบระเบียง
“คยูฮยอน ฉันไม่เข้าใจ”
“อะไร”
“นายบอกฉันว่า ความจริงที่โทรหาพี่นาราเพื่อขอคำอวยพร แล้วทำไมต้องทำให้ฉันเข้าใจว่านายลืม ไม่กระตือรือร้นนอกจากนอนทั้งวัน ”
“….” ริมฝีปากสีสดกดลึกเป็นรอยยิ้ม
“เพราะอะไรกัน?”
“พี่คิดช้า”
“ไม่ต้องเลย”
“อยากรู้จริงอ่ะ”
“อืม”
คยูฮยอนจับร่างของทงเฮให้หันเข้าหา มือแกร่งช้อนดวงหน้าพี่ชายคนสวยเอาไว้ หน้าผากทั้งสองเคลื่อนชนกัน
“ขอรางวัลที่ค้างไว้ก่อน”
“ง่ะ” ทงเฮเบหน้า
“ได้ม่ะ?”
“ไม่ได้”พูดแบบนั้นแต่การที่ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหาเป็นคำตอบจริงๆ ของทงเฮ กลีบปากบางแตะริมฝีปากอิ่ม ริมฝีปากทั้งสองเบียดชิดจนได้ยินลมหายใจ จูบวนแล้วอ้อยอิ่ง เนิ่นนานจนลึกซึ้ง จากที่หายใจคนละที่ก็เปลี่ยนมาหายใจด้วยกัน ลิ้นอุ่นๆแทรกความหวานเข้ามาจนยากหยุดยั้ง เสียงทุกอย่างกลบหายเสียสิ้นนอกจากสายลมที่พัดโชยไปมา
“จูบแล้วเป็นไง บ้าหรือล้อเล่นเหมือนเดิมรึเปล่า”
“เปล่า คราวนี้หวาน”
“รู้ด้วย”
“น้องบ้า”
“บอกเร็ว”
“อะไร “
“ทำไมนายถึงแกล้งลืม”
“ ทำไมน่ะเหรอ…… ” คยูฮยอนอมยิ้ม ปล่อยให้ทงเฮหลับตาแล้วเบียดริมฝีปากชิดริมฝีปากทงเฮอีกระลอก
เหตุผลง่ายๆ……
ผมเเกล้งลืมเพราะ...
“พี่จะได้พูดออกมาว่าจำได้”
สำคัญกว่านั้น…….
ถ้าไม่แกล้งลืม ผมจะได้จูบจากพี่เหรอ?
จริงมั้ย
^^
END(LESS LOVE)
b O r A ::
จะลงตั้งเเต่สี่ทุ่ม เเต่ทำอะไรหลายสิ่งเหลือเกิน เง้อ
สุดท้ายก็เที่ยงคืน (พอดีเข้าวันที่ยี่สิบเจ็ดในไทย^^)
ฟิกจานด่วนจานนี้ เสริฟเพื่อโจวคยูฮยอนโดยเฉพาะ
27/05/08 2ND Kyuhyun Debut
สองปีเเล้วนะค่ะ จนถึงวันนี้..ขอให้ก้าวต่อๆไป มีเเต่สิ่งที่ดีเข้ามา
มีเเต่รอยยิ้มเเละความสุข
เสียงเพลง เสียงดนตรี ซุปเปอร์จูเนียร์ ทุกสิ่งที่คยูฮยอนรัก เเละ E.L.F
จับมือเเละก้าวตามความฝันด้วยกันตลอดไปนะค่ะ
^^
ปล. ขอบคุณเจ๊ออยสำหรับรูป เอาประเคนให้ถึงที่ มีเเรงมหาศาลปั่นฟิก ขอบคุณนะค่ะ
ปลล. ขอบคุณคนทำรูป เเม้ว่าเเกจะรอ เที่ยงคืนเพราะอะไรบางอย่าง รอสักครู่ๆ เด๋วจัดให้ คริๆๆ
ปลลล. คิดดูอีกที ลงฟิกเลขดีชะมัด 12.01 =12+1=13 โฮะๆๆ
สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิกเรื่องนี้ค่ะ^^