[SF] Blue Tomorrow [KyuMin]
posted on 12 Dec 2009 06:55 by boradori in SFKyuMinTitle :: Blue Tomorrow
Author :: Boradori
Cast :: KyuMin
Theme Song :: Blue Tomorrow ( by Super Junior M) // Must Listen ! //
Blue Tomorrow……
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
“สามปีที่เราคบกัน มันคือความรักใช่มั้ยคยูฮยอน? ที่เราอยู่ด้วยกันมันเป็นความรักใช่มั้ย?”
“ใช่ มันคือความรัก....”
ความรัก สำหรับใครหลายคน ความหมายของมัน คงเป็นแค่..แค่รัก.
เมื่อไม่รัก แล้วก็จบ…
“เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ”
“คยูฮยอนพูดอะไร”
“เราอยู่กันมานานเกินไปแล้วซองมิน นานเกินไปจนเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ ”
“…….”
“จบๆกันไปเถอะ”
“คยูฮยอนเป็นอะไร คยูฮยอนไม่เคยเป็นแบบนี้ หลังๆมานี่….หรือเพราะเราไม่สบาย ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อย คยูฮยอนจึงเริ่มรังเกียจเรา”ร่างเล็กในชุดของโรงพยาบาล สวมทับด้วยเสื้อหนาวไหมพรมสีขาวดูสั่นเทาไปทั้งตัว ใบหน้าขาวจัดซีดขาวไม่ต่างจากกระดาษ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยหยดน้ำเอ่อตัวคลออยู่เต็ม
“ดีแล้ว ที่ซองมินพูดมาตรงๆ ตอนแรกเราก็ลำบากใจอยู่เหมือนกัน ว่าจะบอกซองมินยังไงดี” คนพูดพูดด้วยรอยยิ้มที่หมิ่นเหม่ เหมือนเข็มที่สาดเข้ามาไม่ยั้ง ทิ่มแทงหัวใจคนฟัง ดวงตากลมโตฉายแววเจ็บช้ำ อีซองมินพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ความผูกพันกว่าสามปีที่คบกันมา ทำให้ต้องกลั้นใจบอก
“คยูฮยอนโกหก โกหกใช่มั้ย? ไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย?”คยูฮยอนชอบว่า ชอบดุอีซองมิน เวลาที่ซองมินทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ แต่แววตาคยูฮยอน ไม่เคยบอกเป็นนัยเลยสักครั้งว่า อีซองมินคนนี้ มันน่ารำคาญ แต่ครั้งนี้ คยูฮยอนกำลังบอกให้อีซองมินรู้แบบนั้น ร่างสูงที่เคยบอกว่า รักซองมินมาก มองซองมินตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“เราจะโกหกซองมินทำไม ขนาดวาดรูปเรายังเลิกวาดได้ นับประสาอะไรกับเลิกกับซองมิน” อีซองมินกำนิ้วมือกับชายเสื้อเพื่อให้ทรงตัวอยู่ได้ หัวใจของคนตัวเล็กยิ่งอ่อนแอลงกว่าเดิม
“ทุกส่วนของเรา เป็นของซองมินคนเดียว..ไม่ว่าจะมือ แขน หรือว่าหัวใจ”
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
“ไหนคยูฮยอนเคยบอกว่า จะอยู่ด้วยกันไปตลอดไปไง จะรักเราคนเดียว ทุกส่วนของคยูฮยอนเป็นของเรา ทำไมวันนี้ คยูฮยอนพูดแบบนี้”
“ก็เพราะมันไม่รักแล้วไง” ไหล่บาง..ไหวสะท้าน แทบล้มลง…ทั้งยืน
“พูดอะไรออกมา”
“ก็พูดว่า ไม่รักแล้วไง เลิกรักแล้ว ไม่มีใจให้แล้ว” อีซองมินสั่น สั่น…จนหมดทั้งตัว น้ำตาที่เอ่อล้น ไหลหยดอาบแก้มเป็นทางยาว
“ล้อเล่น ล้อเล่นใช่มั้ย พูดสิ คยูฮยอนล้อซองมินเล่นใช่มั้ย” โจวคยูฮยอนทำเสียงขึ้นจมูกในลำคอ ไหล่กว้างที่มือซองมินแตะไว้ เบี่ยงหนีไปทางด้านหลัง ร่างโปร่งสูง เงยหน้า ส่ายหน้าช้าๆ
“ฟังนะ อีซองมิน ไม่รัก ก็คือ ไม่รัก หมดรักแล้ว ไม่เหลือเยื่อใย ไม่มีอะไรจะให้….ไม่ได้ล้อเล่น รู้สึกแบบนั้นจริงๆ และกำลังรู้สึกรำคาญ รำคาญมาก….ถ้าซองมินยังเซ้าซี้ ไม่ยอมเลิกเป็นแบบนี้สักที”
“…….” หัวใจถูกคนอื่นด่าแรงๆ มันยังดีกว่าได้ยินคำตัดรอนจากคยูฮยอน ภาพความทรงจำระหว่างเราสองคน ยังคงซ้อนทับเกิดเป็นความสวยงามในหัวใจของซองมิน ห้องที่คยูฮยอนให้เป็นของขวัญวันสอบเข้าได้ แล้ววันนี้มันเกิดอะไร ผู้ชายที่กำลังออกปากไล่อีซองมินด้วยแววตาที่ห่างเหินเป็นใครกัน ใช่ผู้ชายคนที่บอกว่า จะรักซองมินจนตายรึเปล่า ใช่คยูฮยอนของซองมินรึเปล่า
“ทำไม……. ซองมินทำผิดอะไร บอกสิ บอกสิคยูฮยอน….แค่คยูฮยอนบอก…ซองมินจะทำ ซองมินผิดอะไร..ถ้าเป็นเพราะซองมินไม่สบาย ซองมินจะรีบหาย..แค่คยูฮยอนบอก”
“ไปซะ!”
“……….”
“ไปซะ! อีซองมิน!”
“…….”
“อย่ากลับมาหาเราอีกเลย …….ขอร้องหล่ะ ขอร้องจริงๆ”
“ซองมินเคยขอร้องใคร…..มั้ย”
“ทำไมหล่ะ”
“ก็เราไม่เคยขอร้องใครนะสิ”
“ชัวร์อยู่แล้ว ก็คยูฮยอนน่ะ เป็นคนเก่งของมหาลัย เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็ดี วาดรูปก็สวย ไม่ต้องง้อใครหรอก ”
“เราก็อยาก ขอร้องใครสักครั้งนะ แต่มันคงเป็นเรื่องที่แบบใหญ่ ใหญ่มากๆ….. ”
“อย่ากลับมาหาเราอีกเลย …….ขอร้องหล่ะ ขอร้องจริงๆ”
คยูฮยอน อย่าไปนะ! อย่าไปเลย!
อยากจะพูด แต่เหมือนมีก้อนตีตื้นจุกอยู่ตามลำคอเต็มไปหมด แผ่นหลังกว้างที่เคยอยู่เคียงข้างซองมินเดินไกลออกไป คยูฮยอนไปแล้ว คยูฮยอนจากซองมินไปโดยที่จะไม่มีทางกลับมาหาซองมินอีก มือขาวจัดตกอยู่ข้างลำตัว น้ำตาของอีซองมิน ร่วงเผาะลงมาหยดแล้ว หยดเล่า ร่างเล็กไม่รู้ว่า ตัวเองมีน้ำตาอยู่ในหัวใจมากเท่าไหร่ หัวใจตอนนี้ มันทั้งเจ็บ มันอื้อไปหมด ทั้งการได้ยิน หรือแม้กระทั่ง ขาที่จะทรงตัว ไม่รู้จะทำอย่างไรถึงจะจัดการกับความเจ็บปวดนี้ได้ ไม่รู้จะทำยังไง น้ำตาที่ไหลออกมา มันถึงจะหยุดลง กล้องที่เคยหวงแหนถูกโยนอยู่บนพื้น ใกล้ๆกับรูปที่อีซองมินจะเอามาให้คยูฮยอนดู รูปของเรา
ฝ่ามือเล็กๆตีย้ำลงบนหน้าอกของตัวเอง ราวกับว่า การกระทำแบบนี้ มันจะช่วยให้คลายความเจ็บปวดลงได้ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร อีซองมินยังคงร้องไห้และโจวคยูฮยอนก็ไม่มีทางกลับมา
ทุกสิ่งในวันนี้ไร้ค่า
ความทรงจำระหว่างเรา ไร้ค่า ไม่มีค่าแล้วจริงๆ
“พี่หมอฮะ เราไปร้านอื่นได้รึเปล่า”
“ทำไมหล่ะ ซองมิน ชอบร้านนี้ไม่ใช่หรือไง”
“ซองมินไม่อยากเข้าไปตอนนี้” ร่างสูงที่นั่งหันหลังอยู่บนโต๊ะตัวเดิม คยูฮยอนยังมาที่นี่ ที่ที่เคยมาด้วยกัน เพียงแต่วันนี้ คยูฮยอนไม่ได้มากับซองมิน ก้อนสะอื้นจุกขึ้นมาจนรู้สึกว่าลำคอตีบตัน ร่างเล็กแตะแขนพี่ชายอีกครั้ง
“พี่ฮะ เราไปร้านอื่นกันเถอะนะ”
“ซองมิน ยังลืมไม่ได้อีกหรือไง?”
อีซองมินไม่เคยลืมโจวคยูฮยอนได้ ไม่เลยสักวินาที
“เค้าใจร้ายกับซองมินขนาดนั้น บอกเลิกในขณะที่ซองมินป่วยและต้องการกำลังใจ ทนไหวได้ยังไง?”
คยูฮยอนลุกเดินมา ข้างกายของคยูฮยอนมีผู้หญิงคนนึงเกาะแขนเดินออกมาจากร้าน อีซองมินยืนอยู่ข้างหน้า ราวกับสายฟ้าสาดจนตัวชา คยูฮยอนเดินผ่านไปช้าๆโดยไม่ชายสายตามองอีซองมินเลย น้ำตาหยดลงมาอีกแล้ว อีซองมินร้องไห้อีกแล้ว
“ซองมินอ่า ซองมินต้องลืมเค้านะ ซองมินยังมีความฝัน ไม่มีเค้าแค่นี้ไม่ตายหรอก”
“พี่หมอ ”
“ซองมินรักษาตัวให้หายดีเพื่ออะไร เพื่อให้กลับมาถ่ายรูปได้อีก อย่าลืมสิ”
“ลืมเค้าเถอะ ลืมผู้ชายคนนั้นเถอะนะ”
“ถือว่าเค้าตายจากซองมินไปแล้ว…”
“ของขวัญ”
“เราเปลี่ยนตรงส่วนนี้เป็นห้องล้างรูป สำหรับนิสิตใหม่ของคณะนิเทศศาสตร์ อีซองมิน…”
“ทุกส่วนของเรา เป็นของซองมินคนเดียว..ไม่ว่าจะมือ แขน หรือว่าหัวใจ”
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
내일이면 우리가 만나던
저길 모퉁이로 난 다시는 갈 수 없는 거죠
내일이면 아침에 눈을 떠
제일 먼저 그댈 다시는 떠올려선 안되죠
ถ้าพรุ่งนี้ เราพบกัน
ฉันคงไม่สามารถไปที่มุมทางนั้นได้อีกครั้ง
ถ้าพรุ่งนี้เช้าลืมตาขึ้น
คงดีถ้าไม่นึกถึงเธออีกครั้ง
이젠 (그댄 행복한가요)
나를 (잊을 수 있었나요)
아직 나의 입가에 맴도는 그대의 이름
ตอนนี้ (เธอคงมีความสุขใช่มั้ย)
ฉัน (สามารถลืมฉันได้ลงใช่มั้ย)
ชื่อของเธอที่ยังคงวนเวียนอยู่ในปากของฉัน
내일이면 그댄 나를 떠나고
내일이면 나의 꿈도 떠나고
나는 어떻게 해야하죠
ถ้าพรุ่งนี้ เธอไปจากฉันแล้ว
ถ้าพรุ่งนี้ ความฝันของฉันคงจากไปด้วย
ฉันจะต้องทำยังไงดี
(그댄 어떻게 날 잊을 수 있나요)
시간이 지나가도 그댈 잊지 못 하면
난 얼마 나더 울어야하죠 (oh~ no)
เธอลืมฉันได้ยังไง
เวลาก็ผ่านเลยไป ถ้ายังลืมเธอไม่ได้
ฉันจะต้องร้องไห้อีกเท่าไหร่
이젠 그댈 사랑하는데
ตอนนี้ ฉันรักเธอ
내 방에 모든 것도
작은 핸드폰속 사진도 그댈 기억하나봐
버리고 (나의 모든 걸 버리고)
지우고 (너의 모든 걸 지우고)
하지만 그댄 마치 마법처럼 날 이끌고 가죠
ทุกอย่างในห้องของฉัน
รูปภาพเล็กๆในโทรศัพท์มือถือทำให้นึกถึงเธอ
ทิ้งไป (จะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน)
ลบออกไป (จะลบทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ)
แต่เธอเหมือนกับดึงดูดฉันไว้ จะมุ่งหน้าไปได้ไหม
아직도 난 그댈 사랑하는데
내겐 오직 그대만 보이는데
어떻게 잊을 수 있나요
ฉันก็ยังคงรักเธออยู่
ฉันยังมองแต่เธอเท่านั้น
จะลืมเธอได้ยังไง
(나는 아직도 그댈 사랑하는데)
사랑해도 될까요 아니면 떠날까요
ฉันก็ยังคงรักเธออยู่
คำว่ารักเปลี่ยนไปแล้วใช่มั้ย ถ้าไม่ จะไปจากฉันมั้ย
언제까지라도 기다릴테니 (oh~ no)
다시 내게 돌아오는 날까지
ฉันจะรอไม่ว่านานเท่าไหร่
จนกระทั่งวันที่กลับมาหาฉันอีกครั้ง
이제야 사랑을 알게 됐는데 oh~
내일이면 그댄 나를 떠나고
내일이면 나의 꿈도 떠나고
나는 어떻게 해야하죠
그댄 어떻게 날 잊을 수 있나요
ตอนนี้ฉันรู้จักความรักแล้ว
ถ้าพรุ่งนี้ เธอจากฉันไป
ถ้าพรุ่งนี้ ความฝันของฉันคงจากไปด้วย
ฉันต้องทำยังไง
시간이 지나가도 그댈 잊지 않으면
다시 내게로 그대 와주겠죠 (oh~ no)
아직도 난 그댈 사랑하는데
เธอลืมฉันได้ยังไง
เวลาได้ล่วงเลยไป ถ้าไม่ลืมเธอ
เธอจะกลับมาหาฉันอีกครั้งไหม
ฉันก็ยังคงรักเธออยู่
내겐 오직 그대만 보이는데
어떻게 잊을 수 있나요
ฉันมองแต่เธอเท่านั้น
จะลืมเธอได้ยังไง
언제까지라도 기다릴테니 (oh~ no)
내게 다시 돌아와..
ฉันจะรอไม่ว่านานเท่าไหร่
กลับมาหาฉันอีกครั้ง
그댈 사랑합니다
ฉันรักเธอ
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
“เราอยากจัดนิทรรศการรูปภาพ มีแกลอรี่ใหญ่ๆ นิทรรศการของเรา คยูฮยอนต้องเอารูปวาดของคยูฮยอนมาโชว์ด้วยนะ”
“ไปให้กำลังใจอย่างเดียว พอรึเปล่า”
“ก็ได้ แต่นิทรรศการครั้งแรกของเรา คยูฮยอนต้องมานะ เราอยากให้คยูฮยอนอยู่ด้วย”
“ทำอย่างกับว่า เราจะจากกันอย่างนั้นหล่ะ”
“สัญญาก่อน”
“อืม สัญญา”
“ถ้าเราแต่งงาน กับคนอื่น ที่ไม่ใช่คยูฮยอน คยูฮยอนจะมารึเปล่า”
“มาสิ เราจะมา”
“ไม่ว่าซองมินจะทำอะไร เราจะมายิ้มให้ซองมิน”
“แกเป็นโรคหลอน คนใจร้ายแบบนั้นจะมาทำไม?”
“……”
“ยังจำไม่ได้เหรอ ครั้งสุดท้ายที่เค้าเดินสวนแกที่ร้าน ตอนแกอยุ่กับพี่หมอ เค้ายังไม่ทักแกสักคำ วันนี้เป็นวันสำคัญของแกกับพี่หมอนะเว้ย ยังคิดถึงคนอื่นทำไม”
อีซองมินไม่ได้คิดถึงคยูฮยอน แต่อีซองมินเห็นคยูฮยอนจริงๆ คยูฮยอนยืนอยู่ไกลๆ ท่ามกลางคนมากมายและบาทหลวงที่อยู่ตรงหน้าซองมิน ข้างๆที่มีพี่หมอ คนที่รักและดูแลซองมินมาตลอด ไกลออกไปนั้น เป็นคยูฮยอน ซองมินเห็นคยูฮยอนจริงๆ
คยูฮยอนคนที่ใจร้าย ยิ้มให้ซองมิน คยูฮยอนมองพี่หมอสวมแหวนให้ซองมิน ก่อนที่คยูฮยอนจะหันกลับไป หลังจากที่ท่านบาทหลวง บอกว่าเสร็จสิ้นพิธี อีซองมินเห็น……เห็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองแทบล้มทั้งยืน
อีซองมินวิ่งลงมาจากแท่นที่เป็นพื้นสูงยกขึ้นมา ร่างเล็กวิ่งฝ่าฝูงชนตรงไปทางสวนตรงด้านหน้าที่คยูฮยอนเดินไป อีซองมินหยุดอยู่ตรงข้างหน้าคยูฮยอน ร่างเล็กมองร่างสูงตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม
เมื่อสิ่งที่ตัวเองคิดเป็นจริงขึ้นมา
โจวคยูฮยอน ใช้ไม้เท้าเดินต่อไป โดยที่มองไม่เห็นซองมิน ทุกย่างก้าวที่ไม้เท้าแตะพื้นและเกิดเสียง หัวใจของอีซองมินราวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่แม้แต่ซองมิน คยูฮยอนมองไม่เห็นอะไรเลย
ดวงตาของโจวคยูฮยอน ไม่ใช่ของโจวคยูฮยอนอีกแล้ว
“หมอว่าอะไรนะครับ หมอพูดกับผมใหม่สิครับ!!”
“อีซองมินอาจจะมองไม่เห็น หมอพูดอะไร หมอพูดอะไรออกมา!!!!”
“แก้วตาของคนไข้เสื่อมแล้ว อาจะเป็นเพราะอยู่กับแฟลช หรือที่ที่มีแสงจ้าจนเกินไป ที่หมอให้คนไข้รักษาอยู่ในโรงพยาบาล
ตอนนี้ก็แค่พยุงอาการ แต่อีกไม่นาน ตาคนไข้ จะบอด……”
“ทำไม คยูฮยอนถึงชอบวาดรูป”
“แล้วทำไมซองมินถึงชอบถ่ายรูปหล่ะ” ถูกย้อนกลับแบบไม่ทันตั้งตัว คนที่นอนอยู่บนตักถึงกลับกลิ้งม้วนตัวไปมา อีซองมินหมุนตัวมานั่งท่าขัดสมาธิ ยกกล้องถ่ายรูปข้างตัวขึ้น เสียงแชะดังครั้งหนึ่ง ก่อนที่คนตัวเล็กจะหัวเราะคิกเบาๆ
“ขนตา คยูฮยอนเรียงตัวกันเป็นแพรเลย ตรงโหนกแก้ม มีขนนิดๆด้วย”
“หลอกถ่ายรูปกันซึ่งๆหน้าแบบนี้ได้ไง ไม่น่ารักเลย
“ซองมินชอบถ่ายรูป บางที มันก็ทำให้เรา เห็นอะไรรอบตัวเราชัดขึ้นนะ ถ้าไม่ได้ถ่ายรูปซองมินคง อยู่ไม่ได้”
“ผมทนไม่ได้ ไม่ ไม่ ไม่มีทาง”
ผ้าสีขาวครีมถูกจับขึ้นมาผูกรอบดวงตากลมโต มือแกร่งจับมือขาวจัด คนตัวสูงดันไหล่ร่างบางให้เดินไปข้างหน้า ด้วยการเดินซ้อนจากทางด้านหลัง สายลมที่ลอดผ่านม่านประทะแก้มขาว เจือกลิ่นหอมของแมกไม้ คนตัวเล็กวาดรอยยิ้ม ถามถึงที่ไป
“คยูฮยอน คยูฮยอน…”
“อีกแป้ปนึง..จะถึงแล้ว”
ทางกว้างแคบลงกว่าเดิมจนรู้สึกได้ว่ากำลังเข้าไปในห้องที่เป็นรูปตัวแอล คนตัวสูงจับมือร่างบาง เดินมาหยุดอยู่ตรงกึ่งกลาง มือหนาปลดผ้าออกให้อย่างนุ่มนวล ดวงตากลมโตกระพริบตาช้าๆ มอง รอบห้องมืดแต่ผนังมีรูปน้อยใหญ่แขวนอยู่เต็ม
“ของขวัญ” รอยยิ้มอุ่น อ่อนโยน ลอยอยู่ข้างหน้า เสียงทุ้มกระซิบเบา ข้างใบหู
“เราเปลี่ยนตรงส่วนนี้เป็นห้องล้างรูป สำหรับนิสิตใหม่ของคณะนิเทศศาสตร์ อีซองมิน…”
“ซองมินชอบถ่ายรูป บางที มันก็ทำให้เรา เห็นอะไรรอบตัวเราชัดขึ้นนะ ถ้าไม่ได้ถ่ายรูปซองมินคง อยู่ไม่ได้”
“การวาดรูปก็แบบนั้นแหละ เพียงแต่มันเป็นการเล่าเรื่องจากความทรงจำที่อยู่ในใจ ไม่จำเป็นต้องมองเห็น เปรียบเทียบแล้วก็เหมือน…ซองมินเป็นคนมองแล้วเก็บความทรงจำนั้นไว้ด้วยรูปถ่าย แต่เราเป็นคนวาด เอาความทรงจำทั้งหมดนั้นออกมา”
“เพราะมันคู่กัน ถ้าอย่างนั้นเราก็ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปน่ะสิ?”
“อืม..”
เราจะทำให้ซองมินมองเห็นได้อีกครั้งเอง เราจะทำมันเอง
แม้ว่าเราจะต้องเลิกวาดรูป ทิ้งความฝันของเราก่อน เราก็จะทำ
“ดวงตาของซองมินสวย จำไว้นะว่า แววตาของซองมิน เป็นเลนส์ที่ดีที่สุดในโลก รอยยิ้มของซองมิน ทำให้เรายิ้มได้”
“ทุกส่วนของเรา เป็นของซองมินคนเดียว..ไม่ว่าจะมือ แขน หรือว่าหัวใจ”
“หมอจะทำเรืองผ่าตัดให้ คุณก็ไปหาผู้บริจาคมา ส่วนเรื่องการรักษาระยะยาว หมอจะบอกแพทย์ฝึกหัดที่เค้าดูแลตัวส่วนนี้ให้ดูแลให้อย่างดี”
“แล้วแพทย์ฝึกหัดคนนั้น จะทราบมั้ยครับว่าใครเป็นผู้บริจาค ผมอยากให้มันเป็นความลับ”
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
“เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ”
“คยูฮยอนพูดอะไร”
“เราอยู่กันมานานเกินไปแล้วซองมิน นานเกินไปจนเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ ”
“ก็เพราะมันไม่รักแล้วไง”
“พูดอะไรออกมา”
“ก็พูดว่า ไม่รักแล้วไง เลิกรักแล้ว ไม่มีใจให้แล้ว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
แม้ว่าตั้งแต่นี้ต่อไปจะต้องรู้อยู่คนเดียวในใจว่ารัก ผมก็จะทำแบบนั้น
“พี่หมอฮะ เราไปร้านอื่นได้รึเปล่า”
“ทำไมหล่ะ ซองมิน ชอบร้านนี้ไม่ใช่หรือไง”
“ซองมินไม่อยากเข้าไปตอนนี้”
เห็นอะไรมั้ย โจวคยูฮยอน เห็นมั้ยว่า เป็นอีซองมิน
ไม่เห็น…..ถึงแม้ว่าแค่เสียง คยูฮยอนก็จำได้ คยูฮยอนก็จำได้ว่า คนที่ยืนอยู่ทางนั้นเป็นใคร
“คุณฮะ ช่วยประคองผมหน่อย” ร่างสูงวางไม้เท้าไว้ คยูฮยอนบอกคนใจดีให้ช่วยพยุงตัวเองออกจากร้าน เสียงสะอื้นทางด้านขวา ทำให้คยูฮยอนรู้ว่าตัวเองกำลังเดินสวนกับอีซองมิน หัวใจราวกับถูกบิดออกจากขั้ว มือหนาสั่น จนแทบจะล้มทั้งยืน เมื่อคิดว่า น้ำตาของอีซองมิน หยดลงมามากเพียงใด เมื่อคิดว่า อีซองมินเสียใจเพียงใด
คยูฮยอนอยากจะตาย…
“ลืมเค้าเถอะ ลืมผู้ชายคนนั้นเถอะนะ”
“ถือว่าเค้าตายจากซองมินไปแล้ว…”
ซองมิน ถือว่าผมตายไปแล้ว ถือว่าผมตายไปจากคุณแล้ว อย่ากลับมาหาผมอีกเลย…
“ซองมินเคยขอร้องใคร…..มั้ย”
“ทำไมหล่ะ”
“ก็เราไม่เคยขอร้องใครนะสิ”
“ชัวร์อยู่แล้ว ก็คยูฮยอนน่ะ เป็นคนเก่งของมหาลัย เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็ดี วาดรูปก็สวย ไม่ต้องง้อใครหรอก ”
“เราก็อยาก ขอร้องใครสักครั้งนะ แต่มันคงเป็นเรื่องที่แบบใหญ่ ใหญ่มากๆ….. ”
“อย่ากลับมาหาเราอีกเลย …….ขอร้องหล่ะ ขอร้องจริงๆ”
เสียงติ๊ก ของไม้เท้าดังไกลห่างออกไป โจวคยูฮยอนเดินผ่านอีซองมินที่กำลังร้องไห้อย่างหนักไปเฉยๆแบบอย่างวันนั้น
ร่างสูงเดินตรงไปเรื่อยๆ แม้ว่าจะมองไม่เห็นอะไรเลย แม้ว่าภาพที่เห็นตรงหน้าจะเป็นภาพสีดำยาวๆ
“ดวงตาของซองมินสวย จำไว้นะว่า แววตาของซองมิน เป็นเลนส์ที่ดีที่สุดในโลก รอยยิ้มของซองมิน ทำให้เรายิ้มได้”
“ทุกส่วนของเรา เป็นของซองมินคนเดียว..ไม่ว่าจะมือ แขน หรือว่าหัวใจ”
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
เบาลงแล้ว เบากว่าเดิมแล้ว…….
내 방에 모든 것도
작은 핸드폰속 사진도 그댈 기억하나봐
버리고 (나의 모든 걸 버리고)
지우고 (너의 모든 걸 지우고)
하지만 그댄 마치 마법처럼 날 이끌고 가죠
ทุกอย่างในห้องของฉัน
รูปภาพเล็กๆในโทรศัพท์มือถือทำให้นึกถึงเธอ
ทิ้งไป (จะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน)
ลบออกไป (จะลบทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ)
แต่เธอเหมือนกับดึงดูดฉันไว้ จะมุ่งหน้าไปได้ไหม
아직도 난 그댈 사랑하는데
내겐 오직 그대만 보이는데
어떻게 잊을 수 있나요
ฉันก็ยังคงรักเธออยู่
ฉันยังมองแต่เธอเท่านั้น
จะลืมเธอได้ยังไง
จบแล้ว..
ไม่มีแล้ว
เสียงติ๊กของไม้ ไกลห่างเสียงสะอื้นของอีซองมินออกมา
แม้ว่านับจากวินาทีนั้น คยูฮยอนจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอีกเลย..
“เพราะมันคู่กัน ถ้าอย่างนั้นเราก็ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปน่ะสิ?”
“อืม..”
“สามปีที่เราคบกัน มันคือความรักใช่มั้ยคยูฮยอน? ที่เราอยู่ด้วยกันมันเป็นความรักใช่มั้ย?”
“ใช่ มันคือความรัก....”
“ความรัก” สำหรับใครหลายคน ความหมายของมัน คงเป็นแค่..แค่รัก.
เมื่อไม่รัก แล้วก็จบ…
แต่สำหรับใครบางคน
“ความรัก”
ความหมายของมัน ไม่ใช่ แค่รัก หรือได้อยู่ด้วยกัน
แต่มัน หมายถึง การเสียสละ อย่างเต็มใจ เพื่อ ใครอีกคน ที่ตัวเอง บอกว่า “รัก”
มีความสุข ไม่ว่ากับใคร……
“เรารักซองมินคนเดียว”
“โจวคยูฮยอนคนนี้ รักอีซองมินคนเดียว”
Blue Tomorrow……
ll THE END…….. ll
Special Thank –Blue Tomorrow by Super Junior M
Translated in thai :
borA : อ่านขำๆ เนอะระหว่างรอคาซ่า แต่อ่านจบคงไม่มีใครขำ เหอะๆ
